نامهای به بندرگاه.پس از آخرین قفسهی ساحل با نخستین موج پرواز آغاز میشود؛
اگر که بادبان ها به سمت آسمان باشد جهت همان است، بی تغییر، ولی اگر لنگر در آسمان بیفتد اسب های آسمان از ابر ها، خشمگین خواهند تاخت تا لنگر را از لنگرگاه آسمانی به زمین بیاندازند؛
اما جایگاه لنگر در زمین نیست اگر که زمینی باشد گویا مَثَل کشتی حضرت نوح وارانه شده:
«که در سیلی از دریا
کشتی را ساخت خدا
که نیستش در جهان پیدا»
و حال دریایی موجود به تپهای از گِل جان داده است.
در هر مسیر که رَوَد لنگر به همانجا باز میگردد به همان آبی بیکران که جایش نه آسمان است و نه خاک؛ اما ناخدای کشتی خواهد دانست که کشتیران حقیقی را موج ها نخواهند فرمان داد، باد ها نخواهند برد و خاک ها نخواهند مانع شد..
همانطور که هر نظم را او زینت داده میتواند هر کس را برای هر جایگاهی برگزیند.
