یه روز راهت از خیلی از آدما‌های زندگیت جدا میشه؛ همون‌هایی که باهاشون از ته دل خندیدی، کنارشون از تک تک لحظه‌ها لذت بردی و واقعا زندگی کردی. اما بخش ناراحت کننده ماجرا اینجاست که بهشون نگفتی چقدر ممنونی از اینکه هر چند کوتاه ولی باعث زندگی کردنت شدن!

در این مدت، زندگی به گونه‌ای سپری شده است که می‌توانم سال‌ها بدون آنکه هیچ اتفاق غم انگیزی رخ بدهد، غمگین بمانم.

سرانجام به ادبیات رو آوردم ؛ که پیوسته پناهگاه کسانی‌ست که نمی‌دانند سر پرشور خود را کجا بر زمین بگذارند .

ایران و ایرانی هر بار و بعد از هر اتفاق، بیشتر از قبل شگفت زده‌م میکنن:)

من این خاک و مردمش رو میپرستم واقعااا

    ✧ این آهنگ قطعا یه کپریکورنه. چون اگه هرگز موفق نشیم حداقل میتونیم بگیم که ما در راه رسیدن بهش مُردیم ، مگه نه ؟ به حرفام اعتماد کن. به احساساتم اعتماد کن. بذار پناهگاهِ تو باشم. میتونم تورو ازین شبِ تاریک رد کنم اگه فقط بهم اعتماد کنی.

امشب که رفتیم بیرون، دم یه چهارراه گل گرفتم و بسی خوشحالمم✨

گر چه خردمندان در نهایت تاریکی را حقیقت میدانند؛ طغیان کن علیه مرگ روشنایی.

خواستم یادآوری کنم: غرق شوی میمیری، چه در دریا و چه در رویا!

ولی کسایی که میتونی باهاشون راجب هر چیزی حرف بزنی و با هم ذوق کنین🛐