مچکرم:)

هر ایرانی باید به گذشته‌ی خود افتخار کند. نه برای فخر فروختن، بلکه برای آنکه بداند چه مسئولیت سنگینی بر دوش دارد تا این نامِ بلند را حفظ کند.

یوزر ~ایرآن‌بانو 10/10

ممنوونم:)

راست میگفت...!

یه روز راهت از خیلی از آدما‌های زندگیت جدا میشه؛ همون‌هایی که باهاشون از ته دل خندیدی، کنارشون از تک تک لحظه‌ها لذت بردی و واقعا زندگی کردی. اما بخش ناراحت کننده ماجرا اینجاست که بهشون نگفتی چقدر ممنونی از اینکه هر چند کوتاه ولی باعث زندگی کردنت شدن!

در این مدت، زندگی به گونه‌ای سپری شده است که می‌توانم سال‌ها بدون آنکه هیچ اتفاق غم انگیزی رخ بدهد، غمگین بمانم.

سرانجام به ادبیات رو آوردم ؛ که پیوسته پناهگاه کسانی‌ست که نمی‌دانند سر پرشور خود را کجا بر زمین بگذارند .

ایران و ایرانی هر بار و بعد از هر اتفاق، بیشتر از قبل شگفت زده‌م میکنن:)

من این خاک و مردمش رو میپرستم واقعااا