ساسانیان - موتا
آخرین امپراتوریِ بزرگِ ایرانِ پیش از اسلام بودن. دورانشون یعنی اوجِ هنر، معماری، علم و اقتدار. طاق کسری، گندیشاپور، سکهی دریک… همه از شاهکارهای این دوران هستن. با روم جنگیدن، علم رو پیش بردن، زرتشتی بودن… خلاصه، یه دوره باشکوه که متاسفانه با حمله تازیان به پایان رسید.
«مکالمهای در سایهی تاریخ »
-آه... اینجا زمانی مرکزِ نور و دانش بود. آتشِ مقدس اینجا شعله میکشید و مردانِ بزرگ این سرزمین، در سایهی اقتدارِ ساسانیان، زندگی میکردند. اما حالا... فقط خاکستر و سکوت باقی مانده.
+ببخش... ببخشید جوان. تقصیرِ ماست. نتوانستیم... نتوانستیم جلوی این سیلِ ویرانگر را بگیریم.
-شما؟ شما که تمامِ عمرتان را وقفِ این سرزمین و دینش کردید. تقصیرِ شما نیست. این تقدیرِ تلخِ تاریخ است. اما... آیا واقعاً هیچ کاری از دستتان برنیامد؟ آیا این آزادی که ما امروز در جستجویش هستیم، در آن دورانِ باشکوه، وجود داشت؟
+آزادی... واژهی بزرگی است. ما نظم داشتیم. قانون داشتیم. اقتدار داشتیم. اما... گاهی همین اقتدار، راه را بر حرفِ مردم میبست. شاید اگر... اگر صدایِ مردم زودتر شنیده میشد، اگر در برابرِ تهاجمِ خارجی، وحدتِ واقعیتری داشتیم... شاید سرنوشتِ شاهنشاهیِ ما اینگونه رقم نمیخورد.
-پس شما هم گاهی حسرتِ آن روزهایی را میخورید که میتوانستید آزادیِ بیشتری به مردم بدهید؟ یا شاید حسرتِ روزهایی که میتوانستید با هم، جلویِ این ویرانی را بگیرید؟
-هر دو، جوان. هر دو. حسرتِ آن روزهایی که میتوانستیم با هم، زیرِ سایهی اهورامزدا، استوار بایستیم. اما... ما مردانِ دین، گاهی درگیرِ رسمها و تشریفات بودیم. شاید باید بیشتر به نفسِ مردم و نیازِ واقعیِ جامعه توجه میکردیم. شاید آزادیِ فردی، میتوانست قدرتِ جمعیِ ما را صد برابر کند.
-حالا که گذشته، دیگر کاری نمیشود کرد. اما درسِ این دوران تلخ چیست؟ آیا باید فقط حسرت خورد؟ یا باید از این ویرانهها، دوباره بنایی نو ساخت؛ بنایی که در آن، هم اقتدار باشد، هم آزادی، هم صدایِ مردم شنیده شود؟
+شاید... شاید درسِ همین باشد، جوان. شاید شما که عشق به تاریخ دارید، بتوانید این درس را به آیندگان بیاموزید. که اقتدار بدونِ آزادی، شکننده است. و آزادی بدونِ نظم، رو به هرج و مرج میرود. باید تعادل را پیدا کرد... حتی در میانِ این ویرانهها.
