کاش میدونستم این یهو تَهِ دل خالی شدنا برا چیه

رفتن تو می‌ارزه به اومدن خیلیا

لطفا بیا منو بدزد و ببر تو آغوشت زندانی کن و هیچوقتم آزادم نکن .

بگو ببینم دیگه کجارو بگردم تا پیدات کنم؟! اخه میدونی کل شهرو گشتم خیایون به خیابون کوچه به کوچه خونه به خونه! و هنوز پیدات نکردم کجایی عزیزم؟!

و خداوند از تو درباره تمام دل هایی که شکستی خواهد پرسید!

و دوباره اشک هایش بی اختیار از چشمانش جاری میشود . . . .

یک‌ بار دگر بار سفر بستی و رفتی تا یاد بگیرم که سفر خوی پرستوست...

هر نسیمی که نصیب از گل و باران ببرد می تواند خبر از مصر به کنعان ببرد آه از عشق که یک مرتبه تصمیم گرفت یوسف از چاه درآورده به زندان ببرد وای بر تلخی فرجام رعیت پسری که بخواهد دلی از دختر یک خان ببرد ماهرویی دل من برده و ترسم این است سرمه بر چشم کشد،زیره به کرمان ببرد دودلم اینکه بیاید من معمولی را سر و سامان بدهد یا سر و سامان ببرد مرد آنگاه که از درد به خود میپیچد ناگزیر است لبی تا لب قلیان ببرد شعر کوتاه ولی حرف به اندازه ی کوه باید این قائله را “آه” به پایان ببرد شب به شب قوچی ازین دهکده کم خواهد شد ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد - حامد عسگری -سرمه ای

من برا آدمی که دوسش دارم، یک حسود با یکم آدم.