و دوباره اشک هایش بی اختیار از چشمانش جاری میشود . . . .

یک‌ بار دگر بار سفر بستی و رفتی تا یاد بگیرم که سفر خوی پرستوست...

هر نسیمی که نصیب از گل و باران ببرد می تواند خبر از مصر به کنعان ببرد آه از عشق که یک مرتبه تصمیم گرفت یوسف از چاه درآورده به زندان ببرد وای بر تلخی فرجام رعیت پسری که بخواهد دلی از دختر یک خان ببرد ماهرویی دل من برده و ترسم این است سرمه بر چشم کشد،زیره به کرمان ببرد دودلم اینکه بیاید من معمولی را سر و سامان بدهد یا سر و سامان ببرد مرد آنگاه که از درد به خود میپیچد ناگزیر است لبی تا لب قلیان ببرد شعر کوتاه ولی حرف به اندازه ی کوه باید این قائله را “آه” به پایان ببرد شب به شب قوچی ازین دهکده کم خواهد شد ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد - حامد عسگری -سرمه ای

من برا آدمی که دوسش دارم، یک حسود با یکم آدم.

زیباترین قسمت دوست‌داشتن ، شیفته‌ی جزئیات مخصوص به او شدن است ! مثل : آهنگ صداش موقع بیان یک واژه خاص : ) یا زخم‌کوچک روی انگشت دستش یا حتیٰ نحوه نشستنش موقع کتونی پوشیدن ..

پناه بیارم به کی؟! به تویی که دلت برا یکی دیگه میره؟ نه عزیز من اشتباه نکن دیگه محاله بخوام پناه بیارم بت و خودمو اذیت کنم!

عقل که نباشد! جان در عذاب است

شما همیشه وقت دارید ولی مشکل اینجاست که اولویتتون نیستیم.

لیلا که شدی حال مرا خوب میفهمی مجنون تمام قصه ها نامردند!

من از همه آدما سرگیجه دارم