➖ فاصلهی مردم آمریکا تا رسیدن به خط قرمزِ ذخایر سوخت (بنزین و گازوئیل) تنها حدود ۹ میلیون بشکه است؛ وضعیتی که عملاً به معنای نبودِ هیچگونه حاشیه امنیت و ذخیرهی احتیاطی برای انرژی است.
➖ با رسیدن به این نقطه، کوچکترین وقفه در تولید یا توزیع بنزین و گازوییل، به ایجاد صفهای بنزین در جایگاهها ختم میشود.
@Hesfir
🖋 نیل چاپمن، مدیرعامل اکسون موبیل:
➖ موجودیهای تجاری نفت خام و فرآوردههای مایع، شامل نفت، بنزین، گازوئیل و سوخت جت، کاهش یافتهاند. تخلیه این ذخایر، در کنار آزادسازی ذخایر استراتژیک نفت که اکثر کشورهای غربی انجام دادهاند، تا حدی تأثیرات کمبود عرضه را تعدیل یا جبران کرده است. ما این وضعیت را مدلسازی کردهایم و فکر میکنم بسیاری از فعالان این صنعت نیز چنین کردهاند.
➖ ما در حال نزدیک شدن به سطوح بیسابقهای از موجودی انبارها هستیم؛ منظورم سطوحی بسیار بسیار پایین است. میتوان بحث کرد که آیا این وضعیت در دو هفته آینده رخ میدهد یا سه هفته؛ اما وقتی به آن نقطه برسیم، قیمتها جهش خواهند کرد. مدلها نشان میدهند که پس از رسیدن به آن سطح بحرانی از ذخایر، قیمت نفت «برنت» (Dated Brent) بهشدت افزایش یافته و به ۱۵۰ تا ۱۶۰ دلار خواهد رسید.
➖ مدلها این را پیشبینی میکنند. اتفاقی که در ادامه رخ میدهد این است که وقتی قیمت به سطح خاصی برسد، «تخریب تقاضا» (Demand Destruction) بازار را به تعادل بازمیگرداند؛ یعنی قیمتها آنقدر بالا میروند که دیگر خرید نفت برای بسیاری غیرقابلتحمل (غیرممکن) میشود. این همان فرآیندی است که در جریان است.
➖ به عقیده من، قرار گرفتن قیمت نفت در محدوده ۹۰ تا ۱۱۰ دلار در شش هفته گذشته، عمدتاً به دلیل تخلیه ذخایر بوده است؛ اما این وضعیت نمیتواند تا ابد ادامه یابد. باید دید چه پیش میآید. پیشبینی این روند و زمان دقیق وقوع آن همیشه چالشبرانگیز است، اما این تحلیلی است که ما از وضعیت موجود داریم.
@Hesfir
🖋 زینب الصفّار، خبرنگار لبنانی:
➖ تحلیلها نشان میدهد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، اعلام توافق با ایران را برای چند روز به تأخیر انداخته است تا عملیات زمینی اسرائیل در لبنان به اهداف خود برسد. طبق اطلاعاتی که در رسانهها درز کرده، این توافق عملاً از روز سهشنبه ۲۸ مه نهایی شده است.
➖ در مورد حملهٔ اسرائیل، که رسانههای وابسته به دشمن سه روز پیش پس از تماس تلفنی نتانیاهو و ترامپ آن را «عملیاتی سریع و محدود از نظر زمانی» توصیف کرده بودند، منابع میدانی به «بیروت ریویو» تأیید کردند که هدف این عملیات، تسلط مستقیم و بیواسطه بر درهٔ شقیف در جنوب لبنان است؛ از طریق رسیدن به قلعهٔ بوفور (از مسیر بخشی از زوطر الشرقیه و یحمر)، دبّین و بلاط.
➖ اما نبردها برای دفع این حمله همچنان در زوطر، یحمر و دبّین، زیر آتش سنگین دشمن، طی چند روز گذشته ادامه دارد.
منابع میدانی «بیروت ریویو» جزئیات مربوط به عبور نیروهای اشغالگر اسرائیلی از رودخانهٔ لیتانی را به شرح زیر خلاصه کردهاند:
➖ دشمن باریکترین و نزدیکترین نقطه به مرز لبنان و فلسطین اشغالی را برای رسیدن به رود لیتانی انتخاب کرد و آن را بهعنوان یک دستاورد جلوه داد.
➖ فاصلهٔ جغرافیایی میان مرز اسرائیل، که دشمن حملهٔ خود را از منطقهٔ انگشت جلیل آغاز کرد، تا رود لیتانی بیش از ۳ کیلومتر نیست.
➖ ارتش دشمن حدود سه ماه زمان صرف کرد تا نزدیک به هشت روستای لبنانی را در امتداد محور پیشروی خود اشغال کند؛ محوری که در نهایت آن را به رود لیتانی رساند. سه روستا از این میان پیشاپیش بهطور کامل ویران شده و خالی از هرگونه حضور غیرنظامی، و حتی حضور نظامی نیروهای مقاومت بودند: العدیسه، کفركلا و ربّ ثلاثین.
➖ طی سه ماه، نیروهای مقاومت موفق شدند دشمن را در این محور عقب برانند و تلفات سنگینی به آن وارد کنند. شایان ذکر است که دشمن در این محور نیرویی در اندازهٔ یک لشکر مستقر کرده بود؛ نیروهای نخبهٔ منظم وابسته به لشکر ۳۶، با تیپ گولانی در خط مقدم.
➖ ارتش اسرائیل در برابر پیشروی خود، سیاست «زمین سوخته» را در پیش گرفت و با بهکارگیری آتش سنگین و گسترده، مناطق شهری امتداد رود را بهطور کامل ویران کرد تا از استقرار نیروهای مقاومت در آنجا جلوگیری کند. این ارتش همچنان با هر پیشروی از همین سیاست استفاده میکند تا از هرگونه درگیری مستقیم با نیروهای مقاومت پرهیز کند.
➖ عبور ارتش اشغالگر اسرائیل از رود لیتانی بهعنوان یک دستاورد معرفی میشود، در حالی که همهٔ نیروهای آن در مناطق پشتی، از مواضع مرزی تا فراتر از آن، فاقد امنیت، اطمینان و ثبات هستند. ارتش اسرائیل تاکنون نتوانسته در هیچ منطقهای که وارد آن شده، ثبات برقرار کند. این همان درس در سطح تاکتیکی و عملیاتی است، زیرا میدان نبرد همواره در حال تغییر و سیال است و در متن درگیری جریان دارد.
➖ در جمعبندی، دادههای میدانی «بیروت ریویو» نشان میدهد که نیروهای مقاومت در منطقهٔ شقیف همچنان در حال نبرد هستند، آمادگی خود را حفظ کردهاند و برای وارد کردن خسارت به دشمن، جلوگیری از تثبیت مواضع او و فرسایش توانش مانور میدهند. آنان با روحیهای بالا در دفاع از روستاها و مردم خود میجنگند.
@Hesfir
🖋 ولی نصر، مشاور سابق کابینه باراک اوباما:
➖ دیدگاه غالب در تمامی جناحهای سیاسی تهران این است که با توجه به پیشینه دونالد ترامپ، وعدههای دیپلماتیک نهتنها راهگشا نیست، بلکه میتواند سایه جنگ را پررنگتر کند. امتیازات بهظاهر سخاوتمندانه واشنگتن، نزد تحلیلگران در تهران “بیش از حدِ آرمانگرایانه و مشکوک” ارزیابی میشود.
➖ تردید تهران بر این پایه استوار است که آمریکا بهدنبال صلحی پایدار نیست؛ بلکه هدف واشنگتن، دسترسی به اهرمهایی برای حفظ انزوا و تضعیف ایران است تا از طریق سیاستِ “چمن زنی” (حملات مقطعی برای تضعیف توان نظامی)، فعالیتهای هستهای و موشکی تهران را مهار کند.
در مواجهه با چنین چشماندازی، تنها راهکارِ باقیمانده از دیدگاه ایران، تقویت بازدارندگی است.
➖ رهبران ایران، کنترل بر تنگه هرمز و حفظ ذخایر اورانیوم غنیشده را ارکان اصلیِ این بازدارندگی میدانند. آنها معتقدند هرگونه توافق پایداری که شامل جبران خسارات جنگی و رفع دائمی تحریمها باشد، مستقیماً به این دو اهرم گره خورده است؛ حال آنکه آمریکا خواهان عقبنشینی ایران در هر دو حوزه است.
همین تضاد منافع، دستیابی به یک توافق ماندگار را بسیار دشوار و دور از دسترس میسازد.
@Hesfir
🖋آتلانتیک
➖هیچ مسیری برای رسیدن به توافق وجود ندارد. ناتوانی ترامپ در رسیدن به توافق ناشی از بیمیلی او نیست؛ او چندین هفته است که بهدنبال راهی برای خروج از این درگیری بوده است.
➖او تلاش کرد با مجموعهای از تهدیدها و ضربالاجلهای پیدرپی و فزاینده، ایران را وادار به تسلیم کند؛ اما هر بار ایران او را دور زد و ترامپ راههایی پیدا کرد تا آتشبس را تمدید کند. با وجود تهدیدهای مکرر، ترامپ نمیخواهد درگیری از سر گرفته شود؛ دستیارانش میگویند او نگران کاهش ذخایر تسلیحاتی آمریکا است و میترسد ایران تلافی کند و بحران جهانی سوخت را تشدید کند.
➖مذاکرات برای پایان دادن به جنگ با ایران به یک پرونده مشترک به مسئولیت استیو ویتکاف و جرد کوشنر سپرده شد. اما طرف ایرانی نسبت به صداقت این فرستادگان در تلاش برای تحقق صلح بدبین است، زیرا در دورهای پیشین مذاکرات، ترامپ دو بار دستور شلیک موشکها را صادر کرد و بارها به تهدیدهای بیشتر متوسل شد.
@Hesfir
🖋والاستریت ژورنال
➖با وجود محاصرهها و تحریمهای آمریکا، ایران توانسته با استفاده از یک شبکه پنهانی از نفتکشهای قدیمی، میلیاردها دلار نفت خام به چین بفروشد.
➖نفتکشهای غولپیکر که با نفت تحریمشده ایران بارگیری شدهاند، محموله خود را در نزدیکی سواحل مالزی به کشتیهایی منتقل میکنند که راهی پالایشگاههای چینی هستند.
➖آنها برای انجام انتقال کشتیبهکشتی (STS) و پنهان کردن منشأ محموله، نام کشتیها را با برزنت میپوشانند یا روی آن رنگ میزنند.
این انتقالها نشان میدهد ایران چگونه توانسته در برابر فشار اقتصادی مقاومت کند.
➖خبرنگاران والاستریت ژورنال در جریان بازدید اخیر از محل مشاهده کردهاند که نفتکش قدیمی «کاتالینا ۷» (که مشمول تحریمهای آمریکا است) از طریق یک شلنگ ضخیم در حال پمپاژ نفت به یک کشتی کوچکتر بود؛ کشتیای که نامش با رنگ سیاه پوشانده شده بود.
➖چین، بهعنوان شریان حیاتی ایران، با ثبت شرکتهای صوری در شهرهای خود به بقای این ناوگان کمک میکند. دولت چین حتی به شرکتهای محلی دستور داده از تحریمهای یکجانبه آمریکا تبعیت نکنند.
@Hesfir
✔️بنبست راهبردی واشینگتن-تهران
🖋فارن افرز
➖آمریکا در تلاش برای گریز از «دام جنگ فرسایشی» و «مهلکهی» تمامعیار با ایران، اکنون در «بنبستِ» مذاکراتی گرفتار آمده است.
➖چارچوب توافق جدید همچنان مبهم و فاقد وضوح لازم است و قرائن حاکی از آن است که دو طرف بر سر محوریترین مسائل، ازجمله تمایل ایران به اعطای امتیازات فوری در قبال برنامه هستهای خود، در دو قطب متقابل قرار دارند.
➖نکتهی مأیوسکننده برای دولت ترامپ این است که حکومت ایران همچنان از پذیرش حداقلهای مورد انتظار سرباز میزند و هیچ چشمانداز روشنی برای وادار کردن تهران به تسلیم وجود ندارد.
➖معضل ترامپ آنجاست که موضع او در میز مذاکره، تفاوت چشمگیری با دوران پیش از جنگ ندارد؛ وضعیتی که بههیچوجه موید برتری راهبردی واشینگتن نیست.
➖دوراهی دوم برای کاخ سفید آن است که هر چه این بنبست تداوم یابد، افکار عمومی آمریکا بهطور فزایندهای پیامدهای تورمیِ ناشی از انسداد تنگه هرمز را در زندگی روزمره خود لمس خواهد کرد.
➖ترامپ برای خروج از این مخمصه، بهشدت نیازمند چند امتیاز کوتاهمدت از سوی ایران است تا بتواند هزینههای سیاسیِ آغاز این درگیری را توجیه کند. اما تهران نهتنها حاضر به چنین امتیازدهیای نیست، بلکه این واشینگتن است که برای گریز از این بنبست، ناچار به پذیرش مصالحهای پرهزینه خواهد بود.
@Hesfir
4.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥 این تجمعات شبانه زن ایرانی را از ابژگی به سوژگی ارتقاء داد.
@Hesfir
➖ از منظر افکار عمومی، «جنگ ایران» نخستین جنگ در تاریخ ایالات متحده آمریکا است که هرگز از حمایت عمومی برخوردار نبوده؛ نه در آغاز جنگ و نه در میانهی آن.
➖ جنگهایی مثل ویتنام یا عراق در ابتدا با حمایت مثبت شروع شدند (۳۷٪+ و ۵۲٪+) اما در نهایت به اعداد منفی (۳۱٪- و ۱۴٪-) رسیدند.
اما جنگ ایران تنها جنگی است که در لحظه شروع، خالص میزان موافقت - Net Approval - منفی (۱۳٪-) بوده (تفریق میزان مخالفان از میزان موافقان) و در پایان ماه مه ۲۰۲۶، یعنی ۹۰ روز پس از آغاز جنگ به عدد فاجعهبار و تاریخی منفی ۳۰٪ رسیده است.
@Hesfir
✔️ امارات سوختهی عربی!
➖ با تقویت کریدور زمینی ایران–پاکستان، بنادر امارات در حال دور زده شدن هستند.
افتتاح کریدور زمینی ایران–پاکستان، انحصار دریایی امارات بر ترانزیت در غرب آسیا را شکسته است؛ مسیری که با اتصال به کریدور ۶۰ میلیارد دلاری چین، عملاً محدودیتهای ناشی از تنگه هرمز را دور میزند.
➖ کریدور تازهفعالشده میان تهران و اسلامآباد، که بر پایه توافقنامه حملونقل جادهای سال ۲۰۰۸ میان دو کشور راهاندازی شده، اکنون شش مسیر زمینی را از بنادر اصلی پاکستان ــ شامل گوادر، کراچی و بندر قاسم ــ به گذرگاههای مرزی ایران در تفتان و گَبْد متصل میکند.
➖ هدف از فعالسازی این کریدور، انتقال کالا از جنوب به شمال ایران بدون نگرانی از محدودیتها و موانع حملونقل دریایی است.
➖ بر اساس گزارش شورای امور بینالملل روسیه (RIAC)، نخستین محموله تجاری که از طریق این کریدور ارسال شده، با موفقیت به تاشکند، پایتخت ازبکستان، رسیده است.
➖ نقطه عطف این پروژه، اتصال آن به کریدور اقتصادی چین–پاکستان (CPEC) است. ایران از طریق مرزهای جنوبشرقی خود میتواند به شبکهای ۳۰۰۰ کیلومتری متصل شود که غرب چین را به اقیانوس هند پیوند میدهد.
➖ این اتصال، مسیر تازهای برای تجارت میان تهران، پکن و کشورهای آسیای مرکزی ایجاد میکند و فشار ناشی از تحریمها و محدودیتهای دریایی را کاهش خواهد داد.
➖ ترکیب این دو کریدور (شرق–غرب و شمال–جنوب) یک مثلث لجستیکی ایجاد میکند که جایگاه ایران را از یک کشور ترانزیتی صرف، به یک هاب منطقهای ارتقا میدهد.
➖ در این میان، بازنده اصلی این تحول امارات است. دبی و ابوظبی که سالها هاب اصلی ترانزیت و صادرات مجدد کالا به ایران و آسیای مرکزی بودند، اکنون با یک کریدور زمینی کمهزینه و رقیب مواجه شدهاند.
@Hesfir
✔️ ایران با مصرف داخلی نفت و صادرات گاز، محاصره دریایی و ناترازی برق را دور میزند
➖ ایران در حال هدایت حجم بیشتری از نفت خام و میعانات به پالایش داخلی و تولید برق است تا گاز طبیعی را آزاد کرده و برای صادرات خط لولهای به عراق و ترکیه اختصاص دهد. این تغییر رویکرد، پاسخی به محاصره/مهار دریایی آمریکا است که صادرات دریابردِ نفت خام ایران را محدود کرده است.
➖ پاسخ حسابشده ایران:
- بهجای راکد گذاشتن نفت، تهران نفت خام و مایعات نفتی را مستقیماً به پالایشگاهها، نیروگاهها و صنایع پتروشیمی تزریق میکند؛ اقدامی که به تقویت اقتصاد ملی از درون کمک میکند.
- این سیاست باعث آزادسازی بخش بیشتری از گاز طبیعی ایران—با توجه به اینکه ایران دومین ذخایر بزرگ گاز جهان را دارد—میشود تا امکان صادرات از مسیر خط لوله به شرکای منطقهای مانند ترکیه و عراق افزایش یابد.
- ایران همچنین بخشی از صادرات نفت را از مسیرهای غیردریایی پیش میبرد: انتقال زمینی با ریل به چین و مسیرهای کامیونی به کشورهای همسایه؛ مسیرهایی که نیروی دریایی آمریکا عملاً توان مداخله مستقیم در آنها را ندارد.
➖ قدرت منطقهای، نه انزواطلبی:
ایران بهجای منزوی شدن، در حال تعمیق همگرایی انرژی با همسایگان است. ترکیه و عراق هر دو تا حد زیادی به گاز ایران وابستهاند؛ بغداد برای تأمین برق—بهویژه در استانهای جنوبی—به این گاز اتکا دارد. این سطح از وابستگی متقابل، برای تهران اهرم سیاسی و نفوذ منطقهای واقعی ایجاد میکند.
➖ بازی بلندمدت:
محاصره آمریکا ممکن است درآمدهای نفتی ایران را مختل کرده باشد، اما همزمان یک دگرگونی راهبردی را تسریع کرده است: حرکت ایران به سمت تبدیل شدن به یک هاب انرژی منطقهای که بر دیپلماسی خط لوله تکیه دارد، نه وابستگی به مسیرهای دریایی و بازارهای جهانیِ متکی بر کشتیرانی.
@Hesfir
✔️ تغییر فاز بازار نفت: پایان برداشتهای سنگین از ذخایر استراتژیک در تابستان ۲۰۲۶
➖ تحلیل دادههای نمودار «برداشت جهانی از ذخایر استراتژیک» نشاندهنده یک تغییر جهت معنادار در سیاستهای انرژی جهان است:
➖ توقف روند افزایشی: پس از یک بازهی سهماهه (آوریل تا ژوئن) که جهان شاهد برداشتهای سنگین با میانگین ۷۶ تا ۷۹ میلیون بشکه در ماه برای جایگزینی نفت خلیج فارس بود، این روند با شیبی تند در حال فروکش است.
➖ سقوط پیشبینیشده: طبق پیشبینیها، حجم برداشت از ذخایر از ۷۶ میلیون بشکه در ژوئن، به سطح بسیار پایینترِ حدود ۲۰ تا ۲۲ میلیون بشکه در ماههای جولای و آگوست خواهد رسید.
➖ تغییر وزن بازیگران: در حالی که در بهار کشورهای متعددی (مانند ژاپن، هند و کشورهای اروپایی) در تزریق نفت به بازار مشارکت داشتند، پیشبینیها نشان میدهد که بسیاری از آنها از این روند خارج شدهاند و «ایالات متحده» تنها بازیگر اصلی در عملیات برداشت تابستان باقی مانده است.
➖ این کاهش شدید در عرضه نفت از ذخایر استراتژیک، به معنای اتمام سیاست «تزریق حمایتی» توسط اکثر کشورهاست که میتواند در صورت تداوم تنش در خلیج فارس، فشار بر قیمتهای جهانی را در نیمه دوم سال ۲۰۲۶ افزایش دهد.
در بازار جهانی نفت، زمان به ضرر آمریکا و اروپا و به نفع ایران در حال گذر است.
@Hesfir