سردردهاوسوزش‌چشم‌های ِبعدروضه‌‌ت‌رو با‌بهشت‌عوضش‌نمیکنم : )

لخته خونی که برون از گلویت آوردم ریخت خون دهنت را جگرم سوخت علی . .💔

اینکه پارسال شب هشتم بودی و الان نیستی ، اینو میرسونه که رزق شهادتت رو از علی اکبر گرفتی .

گفت پسرم، بغلت می کنم و از بغلم میریزی..

ع‌َل‌ی ا‌ک‌ب‌َر..

#وصیت سرقبر‌ ِمن‌یکم‌از‌دلبر‌بخونید ، منُ‌فراموش‌کنیدازعلی‌اکبر‌(ع)بخونید . .

نیازی نیست دیگر سر ببرند از تنم بابا که با جان دادنت صد بار مرگ خویش را دیدم

جمال ؛ تفسیر الله اکبر و جلل الجلال:))

ولی من تا ابد آواره کنج مقامت میمونم .

میگن وقتی «امام حسین» تو مدینه زندگی می‌کرده و معاویه «حاکم» بوده ، نزدیک ترین چاه به مدینه خشک می‌شه... «امام حسین» هم چند نفر از خادماشونو هرروز ، با مَشک های پر از آب می‌فرستادن سمت ورودی های مدینه... می‌فرستادنشون تا منتظر کاروانا بمونن و وقتی تشنه و خسته و آش و لاش دارن میان سمت مدینه ، بهشون چند جرعه آب خنک و تگری هدیه بدن که جیگرشون حال بیاد. «حضرت عباس» هم یکی از همون افرادی بوده که هرروز می‌رفته تا سر دروازه های مدینه و چشم به راه می‌مونده تا عطش آدمایی که حتی نمیشناخته رو هم برطرف کنه. انصافا با این اوصاف نباید قربونش رفت؟! شما حتی بخوای مرام معرفتی هم حساب کنی ، نباس با آدمای به این زلالی این‌جوری تا می‌شد...

شاید امشب به جای جمله ، [ من زیر بیرق ابلفضل العباسم! ] زیرلب زمزمه میکنه ؛ من درکنار ابلفضل العباسم (: