از رفتن علمدار ها تا مجتبی سه روزه.. از دخترکان میناب تا پسران رشید پای لانچر و پدافند 💔.

ما امسال کربلا رو بیشتر از سالهای گذشته درک کردیم..

ای اهل حرم سیر ببینید حسین ع را .

بهم ریخته صورت مثل ماهت...💔

ای اهل ِحرم سیر ببینید پدر را . . .

‌انگار غمِ عالم توی گلومه انگار غمِ دنیا توی قلبمه . .

شرمندم که روز عاشورا اومده و من هنوز زنده ام..

من دلمو تو این کنج قتلگاه جا گذاشتم.

امشب شب اولیه که نو عروسم تنهاست .. برای عزیز ِدل من نماز لیلة الدفن بخونید :) ریحانه بنت علی اصغر

ولی من تا ابد عاشق سردرد های بعد از دهه اول میمونم .

#ضمیمه | #حرف_دل پارسال درست همچنین شبی.. یار مارا طلبید و راهی بیت شدیم ؛ دیر رسیده بودم و ناچار به حضور در طبقه بالا بودم.. چشمم از روی مانیتور برداشته نمیشد . هر لحظه منتظر بودم پرده های مشکی رنگ کنار برود و صورت چون ماه تو پدیدار شود.. آخر تو دیشب امده بودم و مردم حیدر حیدر گویان هروله میکردند.. امید بسته بودم که بیایی اما انگار.. من لیاقت دیدن رویت را حتی از صدها متر دورتر هم نداشتم💔. دروغ چرا در کل طول سخنرانی چشمم به پرده ها بود.. با کوچترین تکانی همه خیز برمیداشتند تا برای دیدنت از همدیگر سبقت بگیرند.. اما تو نیامدی و داغ دیدنت در ان شب روی دل من ماند و ماند💔 همه غم ها و دردهایم را جمع کرده بودم تا با گریه کردن در حسینیه امام خمینی آرام شوم.. حاج مهدی رسولی که شروع کرد ، بغضم شکست.. روضه علمدار خواند و با شعرش قلبم را اتش زد.. مصراعِ ؛ « دلا دیدی که حاجی زاده هم رفت » را که خواند.. هزاران مرتبه شکر کردم که امشب نیستی.. وگرنه طاقت دیدن لرزش شانه هایت را نداشتم.. به قلمِ ؛ خادمة الحَسن ..