| قدم های جامانده | ما از اربعین جا ماندیم... نه از عشق حسین، نه از دلتنگیِ کربلا؛ فقط از آن قافله‌ای که امسال قسمت شد برود و ما بمانیم... بعضی راه‌ها را آدم با پاهایش نمی‌رود... با حسرت می‌رود، با بغض، با «کاش»هایی که تمام نمی‌شوند... فردا قرار است راه بیفتیم؛ نه به سمت کربلا، که به سمت دلی که تمام این روزها یک «یا حسین» در آن گیر کرده... قدم برمی‌داریم با همان پاهایی که آرزو داشتند خاک بین‌الحرمین را لمس کنند، با چشمانی که به جای گنبد، فعلاً آسمان را نگاه می‌کنند و با دلی که هر قدمش می‌گوید: «حسین جان، ما را هم دیدی؟» فردا هر قدممان یک سلام است؛ یک «السلام علیک یا حسین» از طرف دلی که امسال پشت مرزهای قسمت ماند. ما جامانده‌ایم، اما نمی‌خواهیم از قافله‌ی عشقت جا بمانیم... شاید فردا، در میان همین جامانده‌ها، کسی از طرف ما به کربلا برسد؛ شاید یک قدم، یک «یا حسین»، یک اشک، نایب‌الزیاره‌ی دل‌های جامانده‌مان شود... آقا... ما کربلا نرسیدیم، اما فردا می‌آییم؛ با دلی پر از حسرت، با چشمی پر از اشک، و با امیدی که فقط یک چیز می‌خواهد: سال بعد، خودمان را در میان زائرانت ببینیم... السلام علیک یا اباعبدالله الحسین 🖤 #اربعین_۱۴۴۸ ✍️ به قلم صائب

عزیز عراقی من دل که نه، جانم برایت تنگ شده..

خودم ایران و همه امیدم عراق

شهادت.

منم امشب میتونستم تو بین الحرمینت باشم ولی ، سهم من کنج خونه نشستن و غصه خوردنه .

دیگه دلشوره‌هام تموم شد امسالم مثل هر سال جاموندم...🥀

خواب نمی‌برد مرا یار نمی‌خرد مرا مرگ نمی‌درد مرا آه‌چه بی‌بها شدم......💔

دلم نمیخواد از این ویو چشم بردارم (:

من که میگم ماه اصلی گوشه تصویر اون بالا نیست ، ماه اصلی اون پایین داره خودنمایی می‌کنه و دل می‌بره از آدم ..

در حال حاضر دارم این مداحیِ ستوده رو زندگی میکنم ..

زندگی همین لحظه‌هاست..