چهره خسته صدای نالان حرفای متناقض و تکراری مشخصه بخاطر چیه! نه آمریکا آمریکای سابقه نه ایران ایرانِ ضعیف قدیم @sebastin🇮🇷

مردم گره به سبزه ز امید میزنند ؛ ما نیز بند ِدل به سر ِیال ِذوالجناح ..

دلم گرفته و این حال حال دلتنگیست هزار و چهارصد و پنچ سال دلتنگیست چقدر جای تو خالیست ای نوید بها بیا ببین که چه اندوهگین رسیده بهار تو رفته ای و من از زنده ماندنم خجلم کجا گذاشته ای رفته ای عزیز دلم ..

اهل‌دنیا را خیالِ‌مرگ‌خواهدکشت... عاشقــان‌بــامرگ‌ اما‌زنده‌ترخواهندشد. https://eitaa.com/heydariiam110

#قلم_دل #روایت_خونین 💔 ◽️◽️◽️ زهرا:حلما‌،اون‌ستاره‌هارو‌ میبینی‌توی‌آسمون؟میخوایی‌برات‌بشمارم؟ حلما‌که‌هنوز‌کامل‌یادنگرفته‌‌است صحبت‌کند با اشاره سرش تأیید میکند زهرا:یک،دو،سه،چهار . . حلما‌با همان شیرین زبانی،میگوید آجی من‌چی؟! صدایِ‌مامان‌رقیه‌به‌گوش‌میرسد: مامان‌رقیه:حلما‌مادربیابریم بخوابیم دیر وقته،فرداقراره‌ با بابا حمید بری تاب بازی . . حلما‌به ستاره ها اشاره میکند میگوید، من؟! مامان رقیه با لبخند جوابش را می‌دهد: من که دخترمو تنها نمیزارم ، مگر اینکه شما شیطونی کرده باشی یجا دیگه پنهون شده باشی، مثلا پشت اون ماه . . مادر شروع میکند به لالایی خواندن، لالا لالا گل پونه بابات رفته نگير بونه، لالا لالا گل زيره دلم آروم نمي‌گيره، خدايا آسمون امشب چرا بارون نميگيره . . بابا حمید میاید پیشانی دلبندش را میبوسد ، و سپس همگی به خواب میروند. سحرگاهِ دوشنبه، سومِ فروردین ۱۴۰۵؛ وقتی هنوز شهر در آغوشِ خواب بود، آسمانِ تبریز شکافت … موشک آمریکایی-صهیونیستی، بی‌رحم و بی‌هشدار، بر قلبِ یک کانون خانواده فرود آمد، خانواده‌ای پر کشید … و چهار ستاره از آسمانِ این سرزمین خاموش شدند؛ رقیه حاجی اصغری،سرهنگ پاسدار شهید حمید میرزاده، امیر حسین میرزاده،زهرا‌میرزاده اما در میانِ آن همه دود و آوار، در دلِ ویرانی و سکوتِ مرگ، صدایی بود ... صدایِ گریه‌ای کوچک، اما بزرگ‌تر از تمامِ فریادهایِ جهان ! حِلما دخترِ یک‌سالهٔ تبریز … تنها بازماندهٔ آن خانه، [سند بزرگی که رذالت آمریکا و صهیون را بیش از پیش نشان میدهد‌‌] ◽️◽️◽️ کُپی‌تحت‌هیچ‌شرایطی ، جایزنیست؛ فرهنگِ‌فوروارد. به‌قلمِ‌حیدریه، @heydariiam110

برو خرما فروشی کن ولی مفروش حیدر را، که در این عاشقی چون میثم تمار باید بود

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج