اینکه دیگه نمیتونم راحت کسی رو دوس داشته باشم، بهترین بلاییه که سرم اومده..

ولی من حضور آدما تو روزای سختمو، با جزئیات یادم میمونه.

چگونه بفرستم باورم را برايت تا باور كنى از ياد بردنت كار من نيست..

هرچی سنم بالاتر میره درک میکنم چرا بعضی از مردم یه دفعه ناپدید میشن و یه زندگی شخصی و ساکت رو انتخاب می‌کنن .

تو زندگی آدمایی هستن که بهتون میگن دوستون دارن و آدم هایی هستن که نشون میدن دوستون دارن ؛ اینارو باهم اشتباه نگیرید .

‌زندگی بهت یاد میده بعضی چیزارو با اینکه دوسشون داری؛ باید تموم کنی.

تنها چیزی که نباید واسش جنگید، خواسته شدنه.

عذر خواهى مال وقتيه كه ناخواسته پامو لگد میکنی نه وقتی كه از رو وقت و ارزشم رد ميشی؛ مال وقتيه كه ليوان محبوبم رو ميشكنی نه وقتی كه شخصيتم رو ميشكنی. مال وقتيه كه جلد كتاب امانتی رو آسيب ميزنى نه وقتى كه به شعورم توهين میکنی و به اعتمادم لطمه ميزنى. هر ببخشيدی جبران نيست!

آدمیزاد برای بخشیدن کسایی که دوسشون داره، چه دروغایی که به خودش نمیگه.