خیلی دلم میخواد نقاشی کنم،برقصم،خوش بگذرونم،عکس بگیرم،برم طبیعت و..
ولی متاسفانه مجبورم درس بخونم.
وقتی آدمای اشتباه زندگیتو حذف میکنی
تازه میفهمی چقدر کافی ای ، چقدر با خودت آرامش داری و چقدر از سر همشون زیاد بودی تازه میفهمی هیچ وقت هیچ چیزی به هیچکس بدهکار نبودی و نیستی .
یه جایی ام است که ادم خودش هم نمیتونه خودش رو درک کنه، نمیتونه حتی خودش به خودش دلگرمی بده و بگه درست میشه، اینم میگذره، اون وقتایی که خودتم نمیدونی چته، چرا حالت انقدر بده؛
اون وقتا غیرقابل تحمل ترین زمانه...
اگه بخوام تنهایی رو واسه کسی توضیح بدم
میگم دیروز یه عالمه عکس قشنگ گرفتم ولی کسیو ندارم بهش نشون بدم ..
چرا یسری معلما و دبیرا یجوری درس و مشق میدن انگار فقطططط با کلاس خودشون درس داریم؟