پایان ۶۹ سال فراق . . ‌ ۶۹ سال کربلا نرفت، آخرین سفرش در ۱۸ سالگی و در سال ۱۳۳۶ بود؛ فقط خدا می‌داند در این ۶۹ سال چقدر دلتنگِ دیدارِ امام حسین(ع) بود. . . در محرّم، دلش زودتر از تقویم سیاه‌پوش می‌شد، سرتاسرِ خانه‌اش را هم پارچهٔ مشکی می‌زد، در روزهایی که مردم از ویروس کرونا واهمه داشتند، او با یک ماسکِ سادهٔ سفید در مجالسِ روضهٔ اباعبدالله حاضر می‌شد، در آخرین محرم هم همچون کوهی استوار در میانِ نگاهِ متعجبِ مردم، پردهٔ مشکیِ بیت را کنار زد و فقط یک چیز گفت:«ای ایران بخوان.» آقای ما ایرانی‌ترین ایرانی و دلتنگ‌ترین زائر کربلا بود..

یه‌مشت‌خاك‌ِگوشه‌ٔ [ دارالذکر ] هم‌نبودیم‌ ..

ذوق چشمایِ کم سویِ منی پسرِ ام‌البنین .

ءَ./ اللهم اختم لنا بالسعادة و الشهادة.

اولین باری که دیدم ماه ِ رخسار ِ تو را ، اشهدی خواندم و رفتم سوی ِ تشییع ِ دلم.

ءَ./ برس‌به‌داد‌ِاین‌دل‌ِنفس‌بریده . .

ازچشم‌هایش‌برایت‌گفته‌بودم؟! وقتی‌من‌رانگاه‌می‌کرد؛ آنقدر‌دلتنگِ‌نگاهش‌می‌شدم‌که‌ حتی‌تابِ‌پلك‌زدن‌هایش‌راهم‌نداشتم ..

اگر‌دلتنگی‌ام‌راگریه‌کنم ؛ کورخواهم‌شد ..

ءَ./ شهادت ؛سهم کسانی می‌شود ، ك عالم را محضر خدا می‌دانند .