فدايى صاحب العصر و الزمان عجل الله و فدايى امام شهيد سيد على خامنه اى برادرم و تاج سرم و نور چشمانم حسن زعرور @hossein_pak69

راهی جز جهاد و مقاومت، پیشِ ‌رو نمانده است و پایداری در این راه، نصرت موعود الهی را نصیب مجاهدانِ راه حق خواهد کرد «...وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ» امام مجاهد سيد مجتبى حسيني خامنه اي 🔻 @hossein_pak69

🔻«هم‌عهد» برای همین است؛ برای آن‌هایی که نمی‌خواهند زائر اربعین فقط در شناسنامه سفرشان ثبت شود. می‌خواهند بعد از کربلا هم، اهل این مسیر بمانند. 🔴اگر باور داری اربعین پایان راه نیست، آغاز مسئولیت است… اگر فکر می‌کنی هر قدم تا بین‌الحرمین باید در زندگی ادامه پیدا کند… جای تو در «هم‌عهد» خالی است. 🔴کربلا هر سال از ما یک سؤال می‌پرسد: هنوز بر عهدت مانده‌ای؟ به پوش هم عهد بپیوندید. ‌Ham-ahd.com

🔻از پایان جنگ جهانی دوم، یکی از مهم‌ترین راهبردهای امنیتی ایالات متحده و بریتانیا در غرب آسیا، شکل‌دهی به ارتش‌هایی بود که بیش از آنکه برای نبردهای راهبردی و فرسایشی آماده باشند، برای حفظ نظم داخلی، صیانت از حکومت‌های همسو و ایفای نقش در معماری امنیتی غرب آموزش ببینند. تجربه مصر پس از کمپ دیوید، عراق پس از ۲۰۰۳، اردن، لبنان و سوریه پس از بشار اسد ،کشورهای حاشیه خلیج فارس و حتی بسیاری از ارتش‌های آفریقایی نشان می‌دهد که بخش مهمی از آموزش، سازمان رزم، دکترین، تسلیحات و زنجیره فرماندهی این ارتش‌ها بر پایه اتکا به پشتیبانی اطلاعاتی، هوایی و لجستیکی غرب شکل گرفته است؛ ارتش‌هایی که بدون چتر فرماندهی و پشتیبانی آمریکا، توان ورود به یک جنگ بزرگ و مستقل را با محدودیت‌های جدی مواجه می‌بینند. 🔴در این بستر تاریخی، ظهور عبدالرحیم موسوی نماد بلوغ نسلی از فرماندهان ارتش ایران بود که از میدان‌های نبرد دهه ۱۳۶۰ برخاستند و تا عالی‌ترین سطوح فرماندهی رسیدند. او افسری از رسته توپخانه بود که جنگ را از خطوط مقدم آغاز کرد و دهه‌ها بعد، فرماندهی کل ارتش و سپس ریاست ستاد کل نیروهای مسلح را بر عهده گرفت. @hossein_pak69

قسمت دوم آنچه جایگاه او را متمایز می‌کند، تنها درجه نظامی یا مسئولیت سازمانی نیست؛ بلکه شکستن یک تصویر تاریخی است. برای دهه‌ها، در ادبیات امنیتی غرب این تصور وجود داشت که ارتش‌های منطقه یا در کنار آمریکا می‌جنگند، یا اگر مستقل باشند، توان فرماندهی یک رویارویی مستقیم با قدرت‌های بزرگ را ندارند. اما برای نخستین بار، یک فرمانده برخاسته از ارتش ایران در جایگاهی قرار گرفت که مسئولیت هدایت عملیات نظامی در تقابل مستقیم با ایالات متحده را بر عهده داشت؛ رخدادی که فارغ از هر ارزیابی سیاسی، از منظر تاریخ نظامی منطقه واجد اهمیت است. 🔴شاید اهمیت این رخداد، بیش از آنکه در شخص عبدالرحیم موسوی باشد، در تغییر جایگاه «ارتش» در معادلات غرب آسیاست؛ ارتشی که روزگاری برخی آن را بازمانده ساختار پیش از انقلاب می‌دانستند، امروز در بالاترین سطح فرماندهی عملیاتی حضور یافته است؛ نه در کنار فرماندهان غربی، بلکه در برابر آنان. 🔴تاریخ نظامی غرب آسیا فرماندهان بسیاری را به خود دیده است، اما کمتر پیش آمده که یک افسر برخاسته از ارتش کلاسیک، در منطقه‌ای که دهه‌ها ارتش‌هایش بر مبنای وابستگی و نه استقلال طراحی شده بودند، در عالی‌ترین جایگاه فرماندهی، مسئول هدایت جنگی مستقیم با بزرگ‌ترین قدرت نظامی جهان شود. همین واقعیت، عبدالرحیم موسوی را به نقطه‌ای قابل توجه در تاریخ ارتش‌های منطقه تبدیل می‌کند؛ نه صرفاً به عنوان یک فرمانده، بلکه به عنوان نمادی از تغییر الگویی که دهه‌ها بر معماری امنیتی غرب آسیا سایه افکنده بود. 🔻 @hossein_pak69

🔻چرا آمریکا الگوی «جنگ پلکانی و فرسایشی» را برگزیده است؟ 🔴اگر این درگیری را صرفاً از زاویه حجم آتش و تعداد حملات تحلیل کنیم، ممکن است بسیاری از رفتارهای طرف مقابل غیرمنطقی به نظر برسد؛ اما اگر آن را در چارچوب «مدیریت ادراک میدان نبرد» ببینیم، تصویر متفاوتی شکل می‌گیرد. 🔴یکی از اهداف چنین الگویی می‌تواند جلوگیری از شکل‌گیری احساس «جنگ تمام‌عیار» در جامعه باشد. تجربه نشان داده است که در شرایطی که یک ملت احساس کند با یک نبرد سرنوشت‌ساز روبه‌رو است، ظرفیت بسیج اجتماعی، همبستگی ملی و آمادگی عمومی به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. از این منظر، حفظ درگیری در سطحی کنترل‌شده و پلکانی می‌تواند به کاهش این احساس و جلوگیری از فعال شدن کامل این ظرفیت‌ها کمک کند. 🔴از سوی دیگر، تداوم حملات محدود و پراکنده ممکن است با گذشت زمان، احتیاط‌های ضروری دوران بحران را در ذهن مردم، نیروهای عملیاتی و خانواده‌های آنان به امری فرسایشی و عادی تبدیل کند؛ پدیده‌ای که در ادبیات نظامی از آن با عنوان «عادی‌سازی تهدید» یاد می‌شود. هنگامی که تهدید عادی جلوه کند، احتمال کاهش حساسیت و پایبندی به برخی ملاحظات حفاظتی افزایش می‌یابد. 🔴همزمان، تداوم این وضعیت می‌تواند برای هر طرف درگیر فرصت مشاهده و تحلیل الگوهای رفتاری، زمان واکنش، جابه‌جایی‌ها و شیوه‌های تصمیم‌گیری طرف مقابل را فراهم کند. این موضوع در بسیاری از درگیری‌های مدرن، بخشی از فرایند شناخت میدان نبرد پیش از تصمیم‌گیری‌های بعدی تلقی می‌شود. 🔴به همین دلیل، مهم‌ترین خطا در چنین شرایطی، عادی‌انگاری است. حتی اگر شدت درگیری در مقاطعی کاهش یابد، رعایت اصول حفاظتی، انضباط عملیاتی و هوشیاری عمومی نباید کاهش پیدا کند؛ زیرا در هر بحران، حفظ آمادگی تا پایان تهدید، بخشی از بازدارندگی و مدیریت ریسک است. 🔻 @hossein_pak69

🔻آیا حماس واقعاً سلاح خود را تحویل خواهد داد؟ چه زمانی و چگونه؟ 🔴آنچه تاکنون اعلام شده، به این معنا نیست که حماس تصمیم به تحویل سلاح خود گرفته یا اجرای چنین تصمیمی را آغاز کرده است. آنچه اکنون در برابر آن قرار داریم، پذیرش یک چارچوب مذاکراتی از سوی طرف فلسطینی است؛ چارچوبی با شروطی بسیار سخت‌گیرانه که هرگونه فرآیند محدودسازی و انبارش سلاح‌های سنگین را به اجرای کامل تعهدات رژیم اشغالگر در مرحله نخست مشروط می‌کند. 🔴این تعهدات شامل توقف حملات، بمباران‌ها و عملیات‌های ترور، عقب‌نشینی تا «خط زرد» و خروج از مناطقی است که طی ماه‌های گذشته اشغال شده‌اند، فراهم کردن زمینه فعالیت کمیته ملی فلسطین و نیروی بین‌المللی حفظ ثبات، و نیز اجرای کامل پروتکل انسانی شامل ورود کمک‌های بشردوستانه، اسکان آوارگان، آواربرداری و بازسازی زیرساخت‌های حیاتی از جمله برق و آب است. 🔴چارچوب پیشنهادی فلسطینی بر سه اصل تدریج، هم‌زمانی و راستی‌آزمایی استوار است. بر این اساس، هیچ مرحله‌ای پیش از تکمیل مرحله قبل آغاز نخواهد شد. همچنین، مسئولیت محدودسازی و انبارش سلاح‌ها بر عهده یک نهاد فلسطینی خواهد بود و این سلاح‌ها بدون آنکه به رژیم اشغالگر یا هر طرف خارجی دیگری تحویل داده شوند، در داخل نوار غزه نگهداری خواهند شد. 🔴از منظر سیاسی، می‌توان این میزان انعطاف را تلاشی برای محافظت از پروژه مقاومت در برابر یک جنگ وجودی دیگر و خرید زمان تا عبور از انتخابات اسرائیل در ۲۷ اکتبر و انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در ۳ نوامبر ۲۰۲۶ دانست. در این معادله، زمان خود یک سرمایه راهبردی است؛ سرمایه‌ای که به غزه فرصت می‌دهد نفسی تازه کند و در انتظار تحولات منطقه‌ای و تغییر موازنه‌های قدرت بماند. 🔴در مقابل، احتمال آنکه نتانیاهو در میانه رقابت‌های انتخاباتی به تمامی تعهدات خود پایبند بماند، اندک به نظر می‌رسد. هرگونه نقض تعهدات از سوی اسرائیل، روند مرحله‌ای توافق را متوقف خواهد کرد و این امکان را برای مقاومت فراهم می‌آورد که اعلام کند توافق از سوی طرف مقابل نقض شده و عملاً قابلیت اجرا ندارد. در چنین شرایطی، بخشی از بهانه‌های سیاسی و حقوقی مورد استفاده برای ازسرگیری جنگ نیز از میان خواهد رفت. 🔴تجربه تاریخی مقاومت فلسطین نیز نشان می‌دهد که آتش‌بس‌ها و توافق‌های مرحله‌ای بارها به‌عنوان ابزاری برای بازتنظیم اولویت‌ها، بازیابی توان و حفظ مؤلفه‌های قدرت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. همچنین، تجربه لبنان پس از قطعنامه ۱۷۰۱ نشان داد که محدودیت‌های اعمال‌شده بر استقرار نظامی در جنوب رود لیتانی، به خلع سلاح کامل منجر نشد و حزب‌الله در سال‌های بعد توانست توانمندی‌های خود را بازسازی و حتی توسعه دهد. 🔴از این رو، پرسش اصلی امروز این نیست که «حماس چه زمانی سلاح خود را تحویل خواهد داد؟»؛ بلکه این است که آیا رژیم اشغالگر اساساً به تعهداتی که آغاز این فرآیند به آن‌ها وابسته است عمل خواهد کرد، یا پذیرش این چارچوب درست در نقطه‌ای متوقف می‌شود که باید عقب‌نشینی‌های واقعی خود را آغاز کند؟ 🔻 @hossein_pak69

🔻آیا کسی از اربعین جا می‌ماند؟ اربعین فقط پیمایش جاده‌ای میان نجف و کربلا نیست؛ هرچند شاید افضلِ اعمال در این روزها، همین قدم‌زدن در آن جاده و پیوستن به دریای زائران حسین علیه‌السلام باشد. جاده‌های دیگری هم هست؛ جاده‌هایی که هرکدام از ما، از جایی در آن، عمود به عمود به سوی حسین قدم برمی‌داریم. رزمندگانی در صنعا و حدیده‌اند که اربعینشان، ایستادن بر باب‌المندب است؛ آنجا که راه حسین از میان موج‌های دریا می‌گذرد. کسانی در بندرعباس، قشم، سیریک و آبادان‌اند که زیر آسمان آتش و موشک، مقابل تجسم یزیدِ زمان ایستاده‌اند و عمود به عمود، به سوی امام خود قدم برمی‌دارند. و کسانی در جنوب لبنان، در علی‌الطاهر، به «فوز عظیم» دیگری رسیده‌اند؛ موکب‌دارانی که این‌بار نه با آب و خرما، که در میان آتش و موشک، حامی و پذیرای شمیر امام هستند. و امامِ همه این اربعینی‌ها هنوز در میدان است؛ حامل پرچم حسینِ زمان، امامِ معرکه. شمشیرش هنوز در نیام نرفته است؛ و از هیاهوی این روزگار، هنوز می‌شود صدای ذوالفقار را شنید. ‌🔻@hossein_pak69

🔻فقط انسان های ضعیف به اندازه امکاناتشان کار می کنند؛ و خداوند حسن طهرانی و علی لاریجانی را فرستاد تا ما مفهوم انسان قوی را درک کنیم. 🔴شب اربعین شهدا را فراموش نکنید بخصوص شهدایی که اثر عملشان باعث ازاله کیان موقت اسرائیل خواهد شد. 🔻 @hossein_pak69

🔻بندر بیروت؛ انفجاری که شاید باید در متن یک جنگ طولانی‌تر خوانده شود 🔴شش سال از چهارم اوت ۲۰۲۰ می‌گذرد؛ روزی که انفجار بندر بیروت فقط بخشی از پایتخت لبنان را ویران نکرد، بلکه یکی از پایه‌های تاب‌آوری این کشور را نیز هدف قرار داد. اثر راهبردی آن حادثه بسیار فراتر از محدوده بندر بود: اقتصاد لبنان ضربه خورد، فشار اجتماعی تشدید شد، ساختار سیاسی وارد مرحله‌ای تازه از بحران شد و کشوری که پیش‌تر نیز با مجموعه‌ای از مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کرد، آسیب‌پذیرتر شد. 🔴از همین زاویه است که من همچنان معتقدم پرونده انفجار بندر را نباید صرفاً در چارچوب یک حادثه ناشی از فساد، اهمال یا سوءمدیریت بررسی کرد. فرضیه‌ای که باید جدی گرفته شود، قرار داشتن این انفجار در یک زنجیره بزرگ‌تر از اقدامات پنهان اسرائیل برای «آماده‌سازی محیط نبرد» در لبنان است؛ فرضیه‌ای که البته تاکنون به‌طور قضایی اثبات نشده است. 🔴برای فهم این منطق، پرونده پیجرها اهمیت ویژه‌ای دارد. آنچه بعدها درباره سابقه طولانی طراحی این عملیات منتشر شد، یک ویژگی مهم از شیوه عمل سرویس‌های اسرائیلی را آشکار کرد: فاصله میان تولد یک ایده و اجرای آن ممکن است نزدیک به یک دهه باشد. به عبارت دیگر، عملیاتی که در یک روز دیده می‌شود، لزوماً محصول تصمیم همان ماه یا همان سال نیست؛ ممکن است حلقه نهایی پروژه‌ای باشد که سال‌ها برای ایجاد زیرساخت، نفوذ، پوشش و انتخاب زمان مناسب آن کار شده است. 🔴اینجاست که باید چهارم اوت ۲۰۲۰ را دوباره و این بار از منظر «اثر راهبردی» آن بررسی کرد. سؤال فقط این نیست که چه چیزی منفجر شد؛ سؤال مهم‌تر این است که چه کسی از لبنانِ پس از انفجار سود برد و این حادثه چه مؤلفه‌هایی از قدرت لبنان را پیش از دوره بعدی رویارویی تضعیف کرد. 🔴در دکترین جنگ‌های جدید، نبرد الزاماً با نخستین حمله هوایی آغاز نمی‌شود. گاهی سال‌ها پیش از شلیک نخستین موشک، با فرسایش اقتصاد، اختلال در زیرساخت‌های حیاتی، نفوذ اطلاعاتی، ایجاد شکاف اجتماعی و کاهش ظرفیت بازیابی کشور هدف آغاز شده است. این همان چیزی است که می‌توان آن را «مهندسی میدان پیش از جنگ» نامید. 🔴از این منظر، انفجار بندر بیروت برای من یک پرونده بسته‌شده نیست. سابقه عملیات‌های پیچیده و بلندمدت اسرائیل در لبنان، به‌ویژه آنچه در پرونده پیجرها آشکار شد، دست‌کم این ضرورت را ایجاد می‌کند که فرضیه نقش اسرائیل در انفجار بندر نیز با جدیت بیشتری بررسی شود. 🔴شش سال بعد، شاید پرسش اصلی چهارم اوت دیگر فقط این نباشد که «چه اتفاقی در بندر افتاد؟»؛ بلکه این باشد که آیا آن روز، بخشی از جنگی آغاز شده بود که لبنان هنوز نمی‌دانست سال‌ها بعد با تمام ابعاد آن روبه‌رو خواهد شد؟ 🔻 @hossein_pak69

🔴یک تجربه تاریخی در منطقه به ما می‌گوید که پیمان‌های دفاعی، برای آنکه واقعاً موفق و اجرایی باشند، دست‌کم به دو پیش‌شرط اساسی نیاز دارند: 🔻نخست، آمریکا در طراحی و مدیریت آن‌ها دخالتی نداشته باشد؛ و دوم، مفهوم «دفاع» در این پیمان‌ها، دفاع در برابر اسرائیل باشد، نه مقابله با کسانی که در برابر اسرائیل مقاومت می‌کنند. 🔻 @hossein_pak69

🔻مهم نیست از آقا محسن رضایی در ذهن ما چه تصویری مانده است؛ از سال‌های جنگ، از سیاست، از فراز و فرودهای چند دهه گذشته. امروز مسئله، قضاوت دوباره درباره تمام آن گذشته نیست. 🔴برای من، مهم این است که آقا محسن، همان فرمانده‌ای که روزگاری امام روح‌الله او را برای مسئولیتی بزرگ برگزید، این بار از سوی آقا سیدمجتبی برای مسئولیتی در یکی از حساس‌ترین نقاط تصمیم‌سازی کشور فراخوانده شده است. 🔴این انتخاب را نمی‌توان صرفاً یک جابه‌جایی اداری دید. وقتی در یک مقطع تاریخی حساس، فردی با چنین سابقه‌ای به مرکز تصمیم‌گیری امنیت ملی بازمی‌گردد، معنای آن می‌تواند اراده برای تغییر یک روند باشد؛ تغییری که بیش از هر چیز باید در «فکر»، «تصمیم» و «ابتکار عمل» خود را نشان دهد. 🔴آنچه امروز اهمیت دارد، احیای جایگاه «امر ولی» در منظومه تصمیم‌گیری است؛ اینکه دستگاه‌های مسئول، خود را صرفاً مجموعه‌ای از ساختارهای اداری و کارشناسی نبینند، بلکه نسبت خود را با جهت کلان انقلاب دوباره تعریف کنند. 🔴در کنار آن، نقش سپاه پاسداران نیز مسئله‌ای صرفاً سازمانی نیست. سپاه در منطق انقلاب فقط یک نیروی نظامی نیست؛ حامل تجربه‌ای تاریخی از دفاع، بازدارندگی، ابتکار و تصمیم‌گیری در شرایط سخت است. استفاده از این تجربه، البته نه به معنای حذف سایر نهادها، بلکه به معنای بازگرداندن وزن واقعی میدان و تجربه عملیاتی به محاسبات امنیت ملی است.