اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد.

شمع نذر عاشقانم اختیار از من نبود در شبستان حرم یا در کلیسا سوختم

به گفتگو نتوان اهل حال شدصائب..

دوستان می زده و مست و ز هوش افتاده بی نصیب آنکه در این جمع چو من عاقل بود

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید معشوق همین جاست بیایید بیایید معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار در بادیه سرگشته شما در چه هوایید گر صورت بی‌صورت معشوق ببینید هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید ده بار از آن راه بدان خانه برفتید یک بار از این خانه بر این بام برآیید آن خانه لطیفست نشان‌هاش بگفتید از خواجه آن خانه نشانی بنمایید یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدید یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید با این همه آن رنج شما گنج شما باد افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب کز هر زبان که می‌شنوم نا مکرر است

من مست و تو دیوانه، ما را که برد خانه؟ صدبار تو را گفتم؛ کم خور دو سه پیمانه!

در طلب، ما بی زبانان امت پروانه‌ایم سوختن از عرض مطلب پیش ما آسانترست صائب

ای عشق مرا بیشتر از پیش بمیران آنقدر که تا دیدن او زنده بمانم

یاد دادی که اگر عاصی و سرگردانم زشت این است رخ از روی تو برگردانم.

سیب سرخی سر نیزه‌ست دعا کن ما هم اینچنین کال نمانم، به شهادت برسم

ماه خندید به کوتاهی شور و شعفم دست بردم به تمنا و نیامد به کفم کشش ساحل اگر هست، چرا کوشش موج جذبه ی دیدن تو می کشد از هر طرفم راه تردید، مسیر گذر عاشق نیست چه کنم با چه کنم های دل بی هدفم؟ پدرانم همه سرگشته ی حیرت بودند من اگر راه به جایی ببرم ناخلفم زخم بیهوده مزن، سینه ام از قلب تهی است بهتر آن است که سربسته بماند صدفم