بحث با ناقص خیالان شیوه‌ی استاد نیست علمِ افلاطون حریف جهل مادرزاد نیست🔥

هر علم را که به کار نبندی؛ چه فایده؟ چشم از برای آن بوَد آخر که بنگری ...

پای ِ کوه گنبدت ، سر می‌گذارد آسمان

قسم خوردی که می آیی سه موطن بعد جان دادن دریغ از بخت! عزراییل هم پس میزند جان را

آخرین مرتبه عشق اگر سوختن است .. پس چرا صبر ؟ بسوزانم و خاکستر کن

منزل ِ وصل پس از رد شدن از خویشن است وصل اگر می‌طلبی روی ِ خودت پا بگذار ..

گاهی گمان نمی کنی ولی خوب می شود گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود گاهی بساط عیش خودش جور می شود گاهی دگر، تهیه بدستور می شود گه جور می شود خود آن بی مقدمه گه با دو صد مقدمه ناجور می شود گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود گاهی گدای گدایی و بخت با تو یار نیست گاهی تمام شهر گدای تو می شود… گاهی برای خنده دلم تنگ می شود گاهی دلم تراشه ای از سنگ می شود گاهی تمام آبی این آسمان ما یکباره تیره گشته و بی رنگ می شود گاهی نفس به تیزی شمشیر می شود ازهرچه زندگیست دلت سیر می شود گویی به خواب بود جوانی‌ مان گذشت گاهی چه زود فرصت مان دیر می شود کاری ندارم کجایی چه می کنی بی عشق سر مکن که دلت پیر می شود

- در خلوت ما خیال سبزت جاریست ؛ -

غیبتش را بی ضرر انگاشتیم خود غلط بود آنچه میپنداشتیم

سخت است که مجبور شوی صاف بگیری قد و کمری را که ز غم خم شده باشد💔

در هیاهوی غریبانه و بیداد خزان با تو فریاد زدم ای غم در سینه نهان تو مگر چند نفر بودی از این عالمیان؟ که پس از رفتنت اینگونه تهی گشت جهان...