در رفتنِ جان از بدن، گویند هرنوعی سخن من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود

هرکه در این بزم مقرب تر است بیشترش جام بلا می‌دهند

به شرط آبرو یا جان، قمار عشق کن با ما که ما جز باختن چیزی نمی‌خواهیم از این بازی

کشش ساحل اگر هست چرا کوشش موج؟ جذبه‌ی دیدن تو می‌کشد از هر طرفم

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان قال و مقال عالمی، می‌کشم از برای تو

رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس گویی ولی‌شناسان رفتند از این ولایت در زلف چون کمندش، ای دل مپیچ کانجا سرها بریده بیینی، بی‌جرم و بی‌جنایت

به چشم کینه‌توزان اصغر و اکبر نمی‌آید علی باشی کفایت می‌کند تا دشمنت باشند…

ما را بخر، ضرر بده، اصلا چه می‌شود؟ خوبیم یا بدیم، همینیم، درهمیم

یک لحظه در این معرکه از پا ننشستی گفتی سفرِ عشق به‌جز دربه‌دری نیست

حافظ شکایت از غم هجران چه میکنی در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

همه عمر همچو شهری طلب مدد از او کن که به جز "علی" نباشد به جهان گره‌گشایی :)