شعری که آیت الله بهجت(ره) در اواخر عمرشان زمزمه میکردند: با کدام آبِرو، روز شمارش باشیم؟ عصرها منتظر صبح بهارش باشیم؟ سال ها منتظر سیصد و اندی مرد است آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم گیرم امروز به ما اذن ملاقاتی داد مرکبی نیست که راهی دیارش باشیم سال ها در پی کار دل ما افتاده یادمان رفت کمی در پی کارش باشیم ما چرا؟ خوبترین ها به فدای قدمش حیف او نیست که ما میثم دارش باشیم؟ اگر آمد خبر رفتن ما را بدهید به گمانم که بنا نیست کنارش باشیم.

با ما به از این باش که با خلق جهانی

در نزول گریه‌ام دیدم صعود خویش را اشک چون پایین بیاید روح بالا می‌رود...

_هرگز نخورد آب، زمینی که بلند است...

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

یک عمر دویدیم و به جایی نرسیدیم یک آه کشیدیم و رسیدیم به معراج

من آن نیم که حلال از حرام نشناسم شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام! #سعدی

همه در نور نَهفته، همه در لطفِ تو خُفته! غلط اَنداز بِگفته، که خدایا تو کجایی!!؟ - مولانا

گر عقل روی حرف دل اما نمیگذاشت تردید پا به خلوت دنیا نمیگذاشت

به قلب هرکسی که بار کج بر شانه‌اش دارد اگر حب علی باشد به منزل میرسد بارش

با هرکه توانسته کنار آمده دنیا با اهل هنر؟ آری! با اهل نظر؟ نه! بدخلقم و بدعهد، زبان‌بازم و مغرور پشت سر من حرف زیاد است مگر نه؟ یک بار به من قرعه عاشق شدن افتاد یک بار دگر، بار دگر، بار دگر… نه!

چو قناری به قفس؟ یا چو پرستو به سفر؟ هیچ یک! من چو کبوتر، نه رهایم، نه اسیر