شب عید است و یار از من چغندر پخته می‌خواهد گمانش می رسد من گنج قارون زیر سر دارم

از در درآمدی و من از خود به در شدم گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم

من که اصرار ندارم تو خودت مختاری یا بمان ، یا که نرو ، یا نگهت می دارم... _ محسن مرادی

چنین می‌بیند آنکه در نجف اهل نظر باشد طلا چسبانده خود را زیر ایوانت که زر باشد

سایه‌‌ی معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟ ما بدو محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

اندکی تغییر در ضرب المثل ها لازم است قدر زر زرگر شناسد،قدر دل را هیچ کس

خواجه در ابریشم و ما در گلیم عاقبت ای دل همه یک‌سر گلیم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می‌خواهد که من میمیرم از این درد و درمانی نمی‌بینم

لقمه افتد ز دهان چون نبود قسمت کس روزی اره نگر کز بن دندان ریزد

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان ما خانه‌ به دوشان غم سیلاب نداریم

پاک کردن خانه دل را ز هر آلایشی ازبرای دعوت دلدار یعنی انتظار

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم نسیم عطرگردان را شِکَر در مجمر اندازیم چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم سخندانیّ و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم