لقمه افتد ز دهان چون نبود قسمت کس روزی اره نگر کز بن دندان ریزد

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان ما خانه‌ به دوشان غم سیلاب نداریم

پاک کردن خانه دل را ز هر آلایشی ازبرای دعوت دلدار یعنی انتظار

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم نسیم عطرگردان را شِکَر در مجمر اندازیم چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم سخندانیّ و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم

سعدی چه جورش می‌بری؟ نزدیک او دیگر مرو ای بی‌بصر من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را

ز یزدان دان نه از ارکان که کوته دیدگی باشد که خطی کز خرد خیزد تو آن را از بنان بینی

ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا... به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ما را

سیل دریا دیده هرگز بر نمی‌گردد به جوی نیست ممکن هرکه مجنون شد دگر عاقل شود

چه خوش است صوت قرآن زتو دلربا شنیدن به رخت نظاره کردن، سخن خدا شنیدن...

باقی آن گاهی شوم کز خویشتن یابم فنا مرده اکنونم که نقش زندگی دارم کفن

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن زان پیشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده گلگون خراب کن خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند زنهار کاسه سر ما پرشراب کن ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم با ما به جام باده صافی خطاب کن کار صواب باده پرستیست حافظا برخیز و عزم جزم به کار صواب کن

روی خاکیم و کسی نیست دوای دل ما وای آن دم‌ که دگر خاک شود منزل ما.