سعدی چه جورش می‌بری؟ نزدیک او دیگر مرو ای بی‌بصر من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را

ز یزدان دان نه از ارکان که کوته دیدگی باشد که خطی کز خرد خیزد تو آن را از بنان بینی

ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا... به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ما را

سیل دریا دیده هرگز بر نمی‌گردد به جوی نیست ممکن هرکه مجنون شد دگر عاقل شود

چه خوش است صوت قرآن زتو دلربا شنیدن به رخت نظاره کردن، سخن خدا شنیدن...

باقی آن گاهی شوم کز خویشتن یابم فنا مرده اکنونم که نقش زندگی دارم کفن

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن زان پیشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده گلگون خراب کن خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند زنهار کاسه سر ما پرشراب کن ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم با ما به جام باده صافی خطاب کن کار صواب باده پرستیست حافظا برخیز و عزم جزم به کار صواب کن

روی خاکیم و کسی نیست دوای دل ما وای آن دم‌ که دگر خاک شود منزل ما.

اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد.

شمع نذر عاشقانم اختیار از من نبود در شبستان حرم یا در کلیسا سوختم

به گفتگو نتوان اهل حال شدصائب..

دوستان می زده و مست و ز هوش افتاده بی نصیب آنکه در این جمع چو من عاقل بود