رهبرم... اگر روزی دلتنگت شدم، به آسمان نگاه می‌کنم و با خودم می‌گویم: سیدم نرفته است؛ فقط از چشم‌های ما پنهان شده و به آسمان رسیده است. تو رفتی، اما نامت را نمی‌شود از قلب ما بیرون آورد؛ صدایت را نمی‌شود از خاطره‌ها پاک کرد، و راهی را که نشانمان دادی، نمی‌شود با رفتنت به پایان رساند. رهبرم، سیدِ آسمانی من... تا وقتی دختری با شنیدن نامت اشک در چشم دارد، تا وقتی قلبی برایت می‌تپد، و تا وقتی نامت با عشق بر زبان می‌آید، تو در میان مایی. من آخر نامه‌ام را با خداحافظی نمی‌نویسم؛ چون برای عزیزترین آدم‌های زندگی، خداحافظی معنایی ندارد... پس فقط می‌نویسم: بمان، در آسمان... که ما اینجا، با تمام دلتنگی‌مان، تو را تا همیشه «رهبرم» صدا خواهیم زد. _سقوط

_

توي قرآن خوانده ام... يعقوب يادم داده است: دلبرت وقتي کنارت نيست کوري بهتر است🙂🤌🏼

کوری یعقوب یا رسوایی بانوی مصر اولی عشق است اما دومی تاوان عشق

عزت یوسف اگر ورد زبان همه شد قیمت داشت که بیچاره زلیخا پرداخت