خورشید ما به چوبه‌ی اعدام بسته است از صبح و آفتاب در این جا، سخن مگو.

لطفاً ازم درباره‌ی سرگرمی‌هام نپرس؛ من از کلاس هشتم به بعد دیگه علاقه‌ام به زندگی رو از دست دادم.

پس از تحمل آن همه درد، کسی که به مقصد میرسد، دیگر همانی نیست که به راه افتاده بود.

تو هر آهنگی که گوش می‌دم، پیدات می‌کنم.

+++

‌بعدا؟ بعدا دیگه حتی یادم نیست چرا ناراحتم کردی.

«تنهایی گریه کردم، تنهایی خوابیدم، تنهایی خالی شدم، خودم حمله‌های اضطرابم رو آروم کردم، تنهایی احساس کردم، خودم به خودم مشورت دادم، تنهایی غذا خوردم، تنهایی وقت گذروندم. هیچ‌کس زندگی منو زندگی نکرد، هیچ‌کس اشک‌های منو نریخت؛ پس هیچ‌کس حق نداره منو یا طرز رفتارم رو قضاوت کنه.»

فکر می‌کنم یکی از عمیق‌ترین شکل‌های تنهایی اینه که حس کنی هیچ‌کس واقعاً نمی‌دونه این اواخر توی ذهن و درونت چه اتفاق‌هایی گذشته.

من فقط میتونم دربارت گریه کنم.

«آشوب جهان و جنگ دنیا به کنار؛ بحران ندیدن تو را من‌ چه‌ کنم؟» ﮼ فرامرز عرب عامری

؛