«تنهایی گریه کردم، تنهایی خوابیدم، تنهایی خالی شدم، خودم حمله‌های اضطرابم رو آروم کردم، تنهایی احساس کردم، خودم به خودم مشورت دادم، تنهایی غذا خوردم، تنهایی وقت گذروندم. هیچ‌کس زندگی منو زندگی نکرد، هیچ‌کس اشک‌های منو نریخت؛ پس هیچ‌کس حق نداره منو یا طرز رفتارم رو قضاوت کنه.»

فکر می‌کنم یکی از عمیق‌ترین شکل‌های تنهایی اینه که حس کنی هیچ‌کس واقعاً نمی‌دونه این اواخر توی ذهن و درونت چه اتفاق‌هایی گذشته.

من فقط میتونم دربارت گریه کنم.

«آشوب جهان و جنگ دنیا به کنار؛ بحران ندیدن تو را من‌ چه‌ کنم؟» ﮼ فرامرز عرب عامری

؛

از یجایی به بعد ترجیح می‌دم توی ذهنِ همه مقصر باشم تا این‌که قانعشون کنم.

تو واسه حس قشنگی که بهت داشتم، زیادی بی‌لیاقت بودی.

«آن‌که یک بار از مرامش نیش خوردی را مبخش پوست اندازی چه تغییری دهد در ذاتِ مار؟» ﮼ فاضل نظری

دلم برای آغوشی تنگ شده، که هیچ وقت تجربش نکردم.

«حسم نسبت به اون یه نفر.»

سعی میکنم با خوابیدن از بدبختیام فرار کنم، بدبختیام میان تو خوابم.

طرز فکرم خیلی وقته عوض شده. دیگه به آدم‌های قدر نشناس خوبی نمی‌کنم. برای کسی که شعور نداره کاری انجام نمی‌دم. به کسی که لطف رو وظیفه می‌بینه محبت نمی‌کنم. دیگه با خوبی بیش از حد و اندازه‌ی خودم، خودم رو کوچیک نمی‌کنم.