هزار قصه نوشتیم بر صحیفه‌ی دل هنوز عشقِ تو عنوان سر مقاله‌ی ماست...

آخر من....

هیچ‌کس آدمو برای این آماده نمی‌کنه که بزرگسالی چقدر می‌تونه تنهات کنه. همه اون‌قدر درگیر ساختن زندگی خودشون می‌شن که کم‌کم از هم فاصله می‌گیرن.

حذف کردن آدم‌هایی که باعث میشن با خودتون تا ساعت‌ها کلنجار برید و یه مدت طولانی احساس ناراحتی کنید از همه چی مهم‌تره.

کاش بدانی دوست داشتنت خورشید نیست که لحظه‌ای بیاید و لحظه‌ای برود ماه نیست که یک شب باشد و یک شب نباشد ستاره نیست که شبی پر شور باشد و شبی کم فروغ باران نیست که گاه شدت گیرد و گاه نم نم ببارد مثل نفس می ماند همیشه با من است.

«تو بغل تو نبود استرسی.»

آدمیزاد برای بخشیدن کسایی که دوستشون داره چه دروغ‌هایی که به خودش نمیگه.

آدم رو شرمنده اعتماد و قلبش میکنید .

اگر راجبش بحث می‌کنم یعنی مهمه. اگر سکوت کنم یعنی تموم شده.

ما ظاهرا آباد هایِ باطناً ویرانه‌ایم...

زندگی چیزی نیست، جز تکرارِ زخم ها.

عشق یه دروغ بزرگ بود. یه دروغ بزرگ بره ماهایی که از زندگی بریده بودیم!