کسی که کمتر پیام میده، دعوتها رو رد میکنه، یا از جمعها ناپدید میشه، لزوماً نمیخواهد تنها باشه.
گاهی فقط مغزش توانِ هزینه کردن برای ارتباط رو نداره.
قبل از اینکه رفتار آدمها رو قضاوت کنیم، خوبه به این فکر کنیم که شاید چیزی که میبینیم، نشونه بیتفاوتی نباشه؛ نشونه فرسودگی یا حتی افسرگی باشه.
به عنوان فردی که چهرهی average داره و به هر دلیلی کار زیبایی نداشته، باید بگم توی جامعهی ایرانی، ظاهر رو اولویت بر هدف، انگیزه، خواسته، تلاش، امید و علاقهی تو قرار میدن و کمتر تحویلت میگیرن. موقعیتهای بهتر، همیشه نصیب افرادی میشه که چهرهی بهتری دارن.
تلخه ولی واقعیته.