eitaa logo
یادداشت قرآنی
15 دنبال‌کننده
11 عکس
6 ویدیو
16 فایل
هذا ذِکر Admin: @tel_ir
مشاهده در ایتا
دانلود
- خنده شیطان قرآن درباره شيطان زياد صحبت کرده و درباره نقشه‌ها و تکنيک‌هاي فريب اين موجود شرور روشن‌گري کرده؛ اما هيچ کدام به اين جا نمي‌رسه که با استفاده از غيب‌گويي از آينده حتمي خبر مي‌ده. وقتي که کار تمام شد، شيطان شفاف و بی‌ریا با انسان حرف مي‌زنه. فکر کنم اين از اونجاهاييه که شيطان به انسان مي‌خنده و با تمسخر می‌گه: می‌خواستی نکنی. سوره ابراهیم وَ قَالَ الشَّيْطَانُ لَمَّا قُضِيَ الْأَمْرُ: إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ، وَ وَعَدتُّكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ؛ وَ مَا كَانَ لِيَ عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ، إِلَّا أَن دَعَوْتُكُمْ، فَاسْتَجَبْتُمْ لِي؛ فَلَاتَلُومُونِي وَ لُومُوا أَنفُسَكُم، مَّا أَنَا بِمُصْرِخِكُمْ وَ مَا أَنتُم بِمُصْرِخِيَّ. إِنِّي كَفَرْتُ بِمَا أَشْرَكْتُمُونِ مِن قَبْلُ. إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿٢٢﴾‏ وقتی حساب‌وکتاب قیامت تمام شود، شیطان می‌گوید: «خدا به شما وعده‌های راست داد. من هم به شما وعده‌ها دادم؛ اما زیرش زدم! زورتان که نکرده بودم. فقط دعوتتان کردم به کارهای زشت. شما هم دعوتم را قبول کردید؛ پس خودتان را ملامت کنید، نه مرا. اینجا، نه من فریادرس شمایم و نه شما فریادرس من. به من چه مربوط که در دنیا، از من حرف‌شنوی داشتید، نه از خدا! امروز عذابی زجرآور در انتظار بدکارهایی مثل ماست.» سجادیه، دعای ۳۲ (نماز شب) در صحيفه عزيز هم بارها درباره شيطان صحبت شده؛ مثل اينجا که امام سجاد در نيمه‌هاي شب، در نماز شبش چنين با خداوند مناجات و از شيطان گله مي‌کنه: وَ قَدِ اِسْتَحْوَذَ عَلَيَّ عَدُوُّكَ، الَّذِي اِسْتَنْظَرَكَ لِغَوَايَتِي فَأَنْظَرْتَهُ، وَ اِسْتَمْهَلَكَ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ‌ لِإِضْلاَلِي فَأَمْهَلْتَهُ. فَأَوْقَعَنِي، وَ قَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ مِنْ صَغَائرِ ذُنُوبٍ مُوبِقَةٍ، وَ كَبَائرِ أَعْمَالٍ مُرْدِيَةٍ؛ حَتَّى إِذَا قَارَفْتُ مَعْصِيَتَكَ، وَ اِسْتَوْجَبْتُ بِسُوءِ سَعْيِي سَخْطَتَكَ؛ فَتَلَ عَنِّي عِذَارَ غَدْرِهِ، وَ تَلَقَّانِي بِكَلِمَةِ كُفْرِهِ، وَ تَوَلَّى الْبَرَاءَةَ مِنِّي، وَ أَدْبَرَ مُوَلِّياً عَنِّي، فَأَصْحَرَنِي لِغَضَبِكَ فَرِيداً، وَ أَخْرَجَنِي إِلَى فِنَاءِ نَقِمَتِكَ‌ طَرِيداً. و دشمن تو [شیطان] بر من چیره شده است؛ همان که برای گمراه کردنم از تو مهلت خواست و تو به او مهلت دادی، و تا روز قیامت برای اضلال من فرصت طلبید و تو به او فرصت دادی. پس مرا گرفتار کرد، در حالی که از گناهان کوچک هلاک‌کننده و اعمال بزرگ نابودگر به سوی تو گریخته بودم؛ تا وقتی که مرتکب معصیت تو شدم و با کردار زشت خود مستحق خشم تو گردیدم. پس پرده از فریبش برداشت و مرا با سخن کفرش پذیرفت، و از من بیزاری جست و روی گرداند و مرا رها کرد. پس مرا تنها و درمانده در برابر خشم تو رها کرد، و به صحنه انتقام تو رانده‌ام ساخت. تحلیل: مفهوم استحواذ شیطان (تسلط دشمن): اشاره به آیه «اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ الشَّيْطَانُ» (مجادله:19) شیطان با سوءاستفاده از مهلت الهی («إِنَّكَ مِنَ المُنظَرِينَ» - حجر:37) فریب می‌دهد مراحل گمراهی: ابتدا با گناهان کوچک («صغائر ذنوب») سپس جرأت بر گناهان کبیره («کبائر أعمال») نهایتاً رسیدن به نقطه کفر («کلمة کفره») تکنیک‌های شیطان: ابتدا وعده همراهی می‌دهد («تَلَ عَنِّي عِذَارَ غَدْرِهِ») پس از افتادن انسان، او را رها می‌کند («تَوَلَّى الْبَرَاءَةَ مِنِّي») نتیجه: انسان تنها با غضب الهی مواجه می‌شود («أَصْحَرَنِي لِغَضَبِكَ») نقش مهلت الهی: آزمونی برای بندگان («لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا» - ملک:2) ولی شیطان از آن سوءاستفاده می‌کند درس‌های تربیتی: خطر کوچک شمردن گناهان فریبندگی همراهی ظاهری شیطان اهمیت توبه قبل از رها شدن توسط شیطان پیام کلیدی: این دعا هشدار می‌دهد که شیطان: ابتدا با وعده‌های فریبنده همراهی می‌کند. پس از افتادن انسان، او را رها می‌سازد. نهایتاً انسان را تنها با عذاب الهی مواجه می‌کند. دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۴
(۴۸) - اثر گناه (نقطه سیاه) امام صادق عليه‌السلام إِذَا أَذْنَبَ اَلرَّجُلُ خَرَجَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةٌ سَوْدَاءُ. فَإِنْ تَابَ اِنْمَحَتْ، وَ إِنْ زَادَ زَادَتْ، حَتَّى تَغْلِبَ عَلَى قَلْبِهِ، فَلاَ يُفْلِحُ بَعْدَهَا أَبَداً. هنگامی که انسان گناهی مرتکب شود، نقطه‌ای سیاه در قلبش پدید می‌آید. اگر توبه کند، آن نقطه محو می‌شود؛ و اگر [بر گناه] افزود، [نقطه سیاه] افزایش می‌یابد تا بر قلبش چیره شود. پس از آن، هرگز رستگار نخواهد شد. http://noo.rs/vXST8 دل، آینه صورت غيبت است، وليکن شرط است که بر آينه، زنگار نباشد سعدی دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۴
- شیر خالص سوره نحل وَ إِنَّ لَكُمْ فِي الْأَنْعَامِ لَعِبْرَةً، نُّسْقِيكُم مِّمَّا فِي بُطُونِهِ، مِن بَيْنِ فَرْثٍ وَ دَمٍ لَّبَنًا خَالِصًا سَائِغًا لِّلشَّارِبِينَ ﴿٦٦﴾‏ چهارپایان هم برایتان مایۀ عبرت‌اند: از شکم آنها، از بین علفِ هضم‌شده و خون، شیری خالص بیرون می‌کشیم و در اختیارتان می‌گذاریم که گوارای وجودِ نوشندگان است. دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۴
- ماندنی سوره نحل مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ وَ مَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ. وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿٩٦﴾‏ آنچه نزد شماست تمام می‌شود، و آنچه نزد خداست پایدار است. و قطعاً کسانی را که صبر پیشه کردند، به بهترین اعمالشان پاداش خواهیم داد. سوره رحمن كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ ﴿٢٦﴾‏ وَ يَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ ﴿٢٧﴾‏ همه کسانی که روی [زمین] هستند فانی هستند. و تنها ذات پروردگارت که صاحب جلال و اکرام است، باقی می‌ماند. سوره قصص وَ مَا أُوتِيتُم مِّن شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ زِينَتُهَا، وَ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقَىٰ. أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟ ﴿٦٠﴾‏ دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی سعدی دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۴
- فرشتگان محافظ سوره رعد لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِّن بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ. إِنَّ اللَّهَ لَايُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ. وَ إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُ، وَ مَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ ﴿١١﴾‏ در طول زندگی، فرشتگانی در خدمت انسان‌اند تا از هر طرف، به‌فرمان خدا، او را از گزند حوادث حفظ کنند؛ چون خدا ناز و نعمت هیچ ملتی را به بلا و فلاکت تغییر نمی‌دهد؛ مگر آنکه خودشان رفتارشان را تغییر دهند. اگر خدا به‌خاطر رفتار زشتِ ملتی، بدِشان را بخواهد، گرفتارشدنشان بُروبرگرد ندارد و جز خدا کس‌وکاری نخواهند داشت. سوره انعام وَ هُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهِ، وَ يُرْسِلُ عَلَيْكُمْ حَفَظَةً، حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ، تَوَفَّتْهُ رُسُلُنَا، وَ هُمْ لَايُفَرِّطُونَ ﴿٦١﴾‏ او بر بندگانش چیره و مسلط است و نگهبانانی (از فرشتگان) به‌سوی شما می‌فرستد و بر شما مسلط می‌کند. پس هنگامی‌ که مرگ یکی از شما فرا رسد، (آن نگهبانان می‌روند و) فرستادگان ما (فرشتگان مرگ، جان) او را می‌گیرند؛ در حالی ‌که (در عمل به وظیفه) کوتاهی نمی‌کنند. دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۴
- دعای کافرین سوره رعد لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ. وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَايَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَيْءٍ، إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَ مَا هُوَ بِبَالِغِهِ؛ وَ مَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ﴿١٤﴾‏ تنها خدا می‌تواند نذرونیاز بندگان را برآورده کند و معبودهای بت‌پرست‌ها هرگز توان این کار را ندارند. آن‌ها مثل تشنه‌ای هستند که می‌خواهد با آبکش آب بردارد و بنوشد؛ اما آبی به دهانش نمی‌رسد! بله دعای بت‌پرست‌ها راه به جایی نمی‌بَرد. دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۴
- برتر از خیال دعای ساعت هفتم يَا مَنْ تَكَبَّرَ عَنِ اَلْأَوْهَامِ صُورَتُهُ، يَا مَنْ تَعَالَى عَنِ اَلصِّفَاتِ نُورُهُ، يَا مَنْ قَرُبَ عِنْدَ دُعَاءِ خَلْقِهِ ... رفتی و همچنان به خیال من اندری گویی که در برابر چشمم مصوری فکرم به منتهای جمالت نمی‌رسد کز هر چه در خیال من آمد، نکوتری سعدی - تفسیر الله اکبر چهارشنبه ۲۷ فروردین ۱۴۰۴
- دعای برادران یوسف چه مناجات دلنشینی دارند برادران یوسف. سوره یوسف فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَيْهِ قَالُوا: يَا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنَا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ وَ جِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجَاةٍ؛ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ، وَ تَصَدَّقْ عَلَيْنَا. إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ ﴿٨٨﴾‏ هنگامی ‌که نزد یوسف آمدند، گفتند: «ای عزیز (مصر)، به ما و خانواده‌مان سختی و گرفتاری رسیده و سرمایه‌ی ناچیز و بی‌ارزشی (برای خرید غلّه) آورده‌ایم. (اگر می‌پذیری،) سهمیه ما را کامل عطا کن، و (علاوه بر آن،) به ما صدقه بده؛ که خدا به صدقه دهندگان پاداش می‌دهد.» قَالُوا: يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا؛ إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ ﴿٩٧﴾‏ قَالَ: سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي. إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ﴿٩٨﴾‏ (پسرانش) گفتند: «پدر جان، برای گناهانمان (از خدا) آمرزش بخواه؛ که ما خطاکار بودیم.» (۹۷) گفت: «به‌زودی از پروردگارم برایتان آمرزش خواهم خواست؛ که اوست که بسیار آمرزنده و مهربان است.» (۹۸) جمعه ۲۹ فروردین ۱۴۰۴
- در توبه - مناجات تائبين إِلَهِي أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إِلَى عَفْوِكَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ؛ فَقُلْتَ: «تُوبُوا إِلَى اللَّهِ، تَوْبَةً نَصُوحاً» (تحريم/٨). فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِهِ؟ خدای من! تو هستی که برای بندگانت دری به سمت بخششت گشودی و آن را توبه نامیدی؛ فرمودی: «به سوی خدا توبه کنید، توبه‌ای خالص». بهانه کسی که پس از گشوده شدن در، از ورود به آن غفلت کند، چیست؟ - سجادیه، دعای ۴۵ (وداع با رمضان) أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إِلَى عَفْوِكَ، وَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ، وَ جَعَلْتَ عَلَى ذَلِكَ الْبَابِ دَلِيلاً مِنْ وَحْيِكَ لِئَلايَضِلُّوا عَنْهُ، فَقُلْتَ تَبَارَكَ اسْمُكَ: ﴿تُوبُوا إِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاً، عَسىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئٰاتِكُمْ، وَ يُدْخِلَكُمْ جَنّٰاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهٰارُ. يَوْمَ لايُخْزِي اللّٰهُ النَّبِيَّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ، نُورُهُمْ يَسْعىٰ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمٰانِهِمْ؛ يَقُولُونَ رَبَّنٰا أَتْمِمْ لَنٰا نُورَنٰا وَ اغْفِرْ لَنٰا؛ إِنَّكَ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ﴾ (تحريم/٨) فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ ذَلِكَ الْمَنْزِلِ، بَعْدَ فَتْحِ الْبَابِ وَ إِقَامَةِ الدَّلِيلِ؟ تو آن کسی هستی که برای بندگانت دری به سوی آمرزش خود گشودی، و آن را «توبه» نام نهادی، و بر آن در، راهنمایی از وحی خود قرار دادی تا گمراه نشوند. پس [در قرآن] فرمودی - که نامت پربرکت باد: «به سوی خدا توبه‌ای خالص کنید، امید که پروردگارتان گناهانتان را بپوشاند و شما را به باغ‌هایی درآورد که از زیر [درختان] آن نهرها جاری است. روزی که خداوند پیامبر و کسانی را که با او ایمان آورده‌اند خوار نمی‌کند، نورشان پیشاپیش آنان و به سوی راستشان می‌شتابد [و] می‌گویند: پروردگارا! نور ما را برای ما کامل کن و ما را ببخش، که تو بر هر چیزی توانایی.» پس چه عذری دارد کسی که ورود به آن سرا را - پس از گشوده شدن در و برپا شدن راهنما - فراموش کند؟ شنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۴
حذیفی100 Adiyat.mp3
زمان: حجم: 579.4K
۱۰۰- سوره عادیات - حذيفي https://tanzil.ir/#100:1 شنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۴
- اتصال موقت (٢) سوره یونس وَ إِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا. فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَن لَّمْ يَدْعُنَا إِلَىٰ ضُرٍّ مَّسَّهُ. كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿١٢﴾‌ وَ إِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّن بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ إِذَا لَهُم مَّكْرٌ فِي آيَاتِنَا. قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا، إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ ﴿٢١﴾‌ «و هنگامی که آسیب و سختی به انسان می‌رسد، ما را در هر حالتی (چه درازکش، چه نشسته و چه ایستاده) می‌خواند. اما وقتی رنج را از او برطرف می‌کنیم، چنان می‌گذرد که گویی هرگز برای رفع آن آسیبی که به او رسیده بود، ما را نخوانده است! این گونه اسرافکاران، اعمال (نادرست)شان در نظرشان آراسته می‌شود.» (۱۲) «و هنگامی که پس از آسیب‌هایی که به مردم رسیده، رحمتی از سوی خود به آنان بچشانیم، ناگهان در آیات ما نیرنگ می‌کنند! بگو: "نیرنگ خدا سریع‌تر است! فرشتگان ما هر چه نیرنگ کنید، می‌نویسند."» (۲۱) سوره زمر فَإِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعانا؛ ثُمَّ إِذا خَوَّلْناهُ نِعْمَةً مِنَّا قالَ: إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى‌ عِلْمٍ. بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ، وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ (۴۹) تا انسان مشکلی برایش پیش بیاید، ما را صدا می‌زند؛ ولی همین‌که از طرف خودمان نعمتی به او مرحمت کنیم، می‌گوید: «این با شمّ اقتصادی خودم گیرم آمده است.» نه، بلکه آزمایشی است از طرف خدا؛ ولی بیشترشان سرّش را نمی‌دانند. »» اتصال موقت (۱) (حادثه دریایی): https://eitaa.com/iEslaam/14 دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
(۴۹) - ظرفیت مومن رسول الله صلي الله عليه و آله در حديث قدسی از خداوند نقل می‌کند: وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَمَنْ يُرِيدُ اَلْبَابَ مِنَ اَلْعِبَادَةِ فَأَكُفُّهُ عَنْهُ، لِئَلاَّ يَدْخُلَهُ عُجْبٌ فَيُفْسِدَهُ. وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَمَنْ لايَصْلُحُ إِيمَانُهُ إِلاَّ بِالْفَقْرِ، وَ لَوْ أَغْنَيْتُهُ لَأَفْسَدَهُ ذَلِكَ. وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَمَنْ لايَصْلُحُ إِيمَانُهُ إِلاَّ بِالْغِنَى، وَ لَوْ أَفْقَرْتُهُ لَأَفْسَدَهُ ذَلِكَ. وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَمَنْ يَصْلُحُ إِيمَانُهُ إِلاَّ بِالسُّقْمِ، وَ لَوْ صَحَّحْتُ جِسْمَهُ لَأَفْسَدَهُ ذَلِكَ. وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَمَنْ لايَصْلُحُ إِيمَانُهُ إِلاَّ بِالصِّحَّةِ، وَ لَوْ أَسْقَمْتُهُ لَأَفْسَدَهُ ذَلِكَ. إِنِّي أُدَبِّرُ عِبَادِي بِعِلْمِي بِقُلُوبِهِمْ، فَإِنِّي عَلِيمٌ خَبِيرٌ. و بعضی از بندگان مؤمنم قصد عبادتی را می‌کند، پس او را از آن بازمی‌دارم، تا مبادا خودبینی در آن وارد شود و او را تباه سازد. و از بندگان مؤمنم کسی است که ایمانش جز با فقر درست نمی‌شود، و اگر او را بی‌نیاز کنم، آن [بی‌نیازی] ایمانش را تباه می‌کند. و از بندگان مؤمنم کسی است که ایمانش جز با بی‌نیازی درست نمی‌شود، و اگر او را نیازمند کنم، آن [نیازمندی] ایمانش را تباه می‌کند. و از بندگان مؤمنم کسی است که ایمانش جز با بیماری درست نمی‌شود، و اگر بدنش را سالم کنم، آن [سلامتی] ایمانش را تباه می‌کند. و از بندگان مؤمنم کسی است که ایمانش جز با سلامتی درست نمی‌شود، و اگر او را بیمار کنم، آن [بیماری] ایمانش را تباه می‌کند. من بندگانم را با علم خود به قلب‌هایشان تدبیر می‌کنم، که من دانای آگاهم. http://noo.rs/dROSG نکته: ۱. حکمت الهی در تفاوت‌های بندگان: - خداوند با علم به قلب‌ها، شرایط متفاوتی برای بندگان می‌آفریند: * برخی با فقر ایمانشان استوار می‌شود (اگر غنی شوند، مغرور می‌گردند) * برخی با ثروت ایمان می‌یابند (اگر فقیر شوند، دچار یأس می‌گردند) * برخی با بیماری به رشد می‌رسند (اگر تندرست شوند، از خدا غافل می‌گردند) * برخی با سلامت کامل می‌توانند عبادت کنند (اگر بیمار شوند، ناتوان می‌گردند) ۲. مدیریت الهی بر اساس مصلحت: - "إِنِّي أُدَبِّرُ عِبَادِي بِعِلْمِي بِقُلُوبِهِمْ": * خداوند مانند پزشکی حکیم، برای هر بیمار نسخه خاصی می‌پیچد * گاهی جلوگیری از عبادت (برای حفظ از عُجب) خود بزرگترین لطف است ۳. درس‌های عملی برای ما: - قضاوت نکردن شرایط دیگران (چه بسا فقر یک نفر و ثروت دیگری هر دو لطف الهی است) - اعتماد به تدبیر خداوند در زندگی شخصی - دوری از خودبرتربینی در عبادت ۴. پیام کلیدی: این حدیث نشان می‌دهد که: - "یک نسخه واحد" برای همه مؤمنان وجود ندارد - شرایط ظاهری انسان‌ها نشانه میزان محبت یا خشم الهی نیست - تنها خداوند است که به اسرار قلب‌ها آگاه است نتیجه نهایی: خداوند با علم بی‌پایانش، هر بنده را در شرایطی قرار می‌دهد که برای نجات او مناسب‌تر است. این حدیث دعوتی است به: * توکل کامل بر خداوند * پذیرش حکمت‌های پنهان در تقدیر * دوری از قضاوت عجولانه درباره خود و دیگران »» قرآن - آدم بی‌ظرفیت (۱): https://eitaa.com/iEslaam/76 »» قرآن - آدم بی‌ظرفیت (۲): https://eitaa.com/iEslaam/118 پنجشنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴