عاشق این خانوادههام که نهایت ۲ ماشین هستن
اما سر چهارراه و میدانهای خلوت با پرچم ایران ایستادند.
خبر هر یک از شهادتهایی که امسال شنیدیم
هر کدام به شدت غیر قابل باور و سخت بود برامون
از شهید حاجی زادهی عزیزم تا شهدای اخیر(که هنوز نمیتونم اسماشون نام ببرم و قبل اسمشون لفظ شهید به کار ببرم)
اینطور بگم که دیگه مغزم جای ثبت اسم شهید جدید نداره، نه که نخوام.. بلکه اون بخش از مغزم نمیتونه شرایط درک کنه.
سنم که کمتر بود
وقتی میدیدم یکی آرزوی شهادت میکنه
خیلی متعجب میشدم
تو دلم با خودم میگفتم وا؟ چه آرزوی محالی..
ولی خب الان میبینم که نه.. چقدر اشتباه فکر میکردم.
و این هم میدونم هر کسی که کشته بشه، شهید نیست.
به قول حاجی: شرط شهید شدن، شهید بودن است.