پای ثابت و کل دعای این‌ روزهام شده ظهور، نابودی دشمنامون و سلامتی مردمم.

از امام خجالت میکشم قبلا مثلا تا حتی برای پاس شدن فلان امتحانمم دعا میکردم.

الان کل خواستم از این دنیا همینه: ظهور.

الحمدلله.

اگر یکیو تو حرم دیدید که به معنای واقعی سر به هواست و سرش رو به آسمونه، اون منم.

دلم میخواد این ساختمان‌ها و هتل‌های بلند رو نامرئی کنم.

متخصص صدای جنگنده شدم:) مامانم میگه بیا سرتو بکن بیرون پنجره تشخیص بده چیه:)

خب دیگه مشهدیا پاشید بیایید حرم یه سلام بدید و سپس بریم تجمع.

هر کی، هر خانواده‌ای، هر گروهی همه به اندازه خودشون پای کارن.. اینا همه اثر لقمه حلال و حب اهل بیته:)

از اون پسر بچه‌ای که با دوچرخه‌ای که پرچم بهش وصل کرده تو محل خودشون میچرخه تا گروه‌های مجهزی در محله‌های خلوت میچرخن.. خانمی که با بچه شیرخوارش میاد پیرزنی که با عصا و ویلچرش میاد راننده تاکسی که تنها بود ولی پشت ماشینش باند وصل کرده بود.. همه وسط میدونن:) همه به معنای واقعی پای کارن:)

امشب واقعا با چندتا صحنه اشک تو چشمام جمع شد.

و نهایتِ چرخیدن در خیابان ها: