🔰گزارش تصویری مهمانان ایبنا در هفته کتاب 🔸خبرگزاری کتاب ایران در سی‌وسومین دوره هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران میزبان چهره‌های علمی و فرهنگی متعددی بود. در این بازدیدها که همزمان با نوزدهمین سالگرد تاسیس ایبنا بود، مهمانان با حضور در تحریریه و اتاق گفت‌وگوی خبرگزاری با سردبیر، دبیران و خبرنگاران گفتگو کردند. 📸عکاس: معصومه احمدی https://www.ibna.ir/photo/543648 @ibna_official

🔰در رونمایی از مردم‌نگاری اردیبهشت نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران: خوانشی تازه از نمایشگاه کتاب: بازشناسی یک میدان اجتماعی 🔸محسن کاظمی گفت: این کتاب نمایشگاه کتاب را میدانی اجتماعی می‌بیند و جملهٔ «نمایشگاه کتاب نشانه‌ای است که به‌جای کتاب مصرف می‌شود» را نشان‌دهندهٔ رویکرد کاموس می‌داند. 🔸این کتاب تلاش می‌کند نمایشگاه کتاب را نه یک رویداد فرهنگی ساده بلکه یک میدان اجتماعی چند لایه ببیند. جمله‌ای از متن جهت نگاه و نقطه عزیمت کتاب است: نمایشگاه کتاب نشانه‌ای است که به جای کتاب مصرف می‌شود. از آن فهم می‌شود کاموس دنبال چه چیزی است. 🔸کاموس با مشاهده مشارکتی نشان می‌دهد که هر دو وجه وجود دارد: نمایشگاه تا حدی رفتارها را استاندارد می‌کند، اما مردم با راه رفتن، توقف، خرید نکردن، عکس گرفتن، گشتن، نشستن، تماشا کردن و حتی بی‌هدف پرسه زدن این نظم را به چالش می‌کشند. ibna.ir/x6Dsq @ibna_official

🔰جواد رستم‌زاده در گفت‌وگو با ایبنا؛ «دیاسپورا»؛ روایت عشق به ایران در دوردست‌ها / مستندنگاری ورزشی، فراتر از نقل خاطره 🔸 نویسنده و روزنامه‌نگار ورزشی مشهدی با اشاره چاپ کتاب جدیدش با عنوان «دیاسپورا» گفت: این واژه جهانی‌ است، اما تجربه‌ای کاملاً ایرانی را بازتاب می‌دهد؛ «دیاسپورا» روایت عشق به ایران در دوردست‌هاست و تجربه‌ای احساسی و فرهنگی از بازگشت به ریشه‌ها و وطن از دل مهاجرت است. 🔸در این کتاب، «دیاسپورای ورزشی» را بررسی کرده‌ام؛ یعنی ورزشکارانی که در اروپا یا آمریکای شمالی به دنیا آمده‌اند یا رشد کرده‌اند، اما ریشه در ایران دارند و در بزنگاه‌هایی مثل بازی در تیم ملی، دوباره با وطن پیوند برقرار می‌کنند. برای من، دیاسپورا فقط یک واژه جغرافیایی نیست، بلکه یک تجربه عاطفی و هویتی است که در بدن و ذهن این ورزشکاران زندگی می‌کند. 🔸از دل این روایت‌ها، لایه‌هایی از هویت، تعارض، دلبستگی و گاه تردید بیرون می‌زند.می‌خواستم از خلال این زندگی‌ها، نگاهی جامعه‌شناختی هم داشته باشم به این پدیده خاص اینکه چرا یک بازیکن متولد آلمان یا سوئد، تصمیم می‌گیرد پیراهن ایران را بپوشد؟ جامعه میزبان چه نگاهی به او دارد؟ جامعه پدری چطور از او استقبال می‌کند؟ و خودِ فرد در میانه این دو فضا چه حس و تجربه‌ای دارد؟ همه این‌ها برای من مهم‌تر از خود مسابقه فوتبال بود. فوتبال، فقط بستری بود برای فهم یک مهاجرت معکوس؛ یک دیالوگ عاطفی میان وطن و فرزندان دورافتاده‌اش. ibna.ir/x6DbY @ibna_official

🔰مروری بر رمان «بلوای برزخ» محمد صابری؛ زمان، برزخ و سکوت در رمان «بلوای برزخ» 🔸«بلوای برزخ» محمد صابری رمانی است که در آن روایت و معنا، از دلِ زبان می‌جوشند. در جهان این رمان، واژه‌ها زنده‌اند، زمان درون آن‌ها می‌چرخد، و سکوت، نفسِ گفتار است. این اثر نشان می‌دهد که زبان نه ابزار بیان، بلکه خودِ زیستن است. 🔸بلوای برزخ داستانی درباره‌ی انسانِ معلق است؛ انسانی که در جست‌وجوی معنا، در مرز میان خواب و بیداری سرگردان مانده است. رمان از مسیرِ بیرونیِ روایت عبور می‌کند تا به درونِ زبان و ذهن برسد. در این جهان، هر کلمه سایه‌ای از خودش است و هر سکوت، نوعی گفتار. در واقع، «برزخ» نه جایی پس از مرگ، بلکه شکلِ امروزیِ زیستن است؛ همان زیستن در تردید، در تعلیق، در میانِ حقیقت و توهم. 🔸به‌بیان فلسفی‌تر، در بلوای برزخ، زمان از جریان روایی به «تجربه‌ی آگاهی» تبدیل می‌شود؛ و این همان «حیات متنی» است که حتی نظریه فراگفتاریک هم آن را هسته تحول ادبیات نوین می‌داند. سکوت در بلوای برزخ، غیاب صدا نیست، بلکه بیانِ نابِ حضور است. راوی می‌گوید: «نخ روایت می‌گسلد. کلمه‌ها از دهانم بیرون نمی‌آیند.» ibna.ir/x6DsH @ibna_official