🔰مزیت‌های صادراتی صنعت چاپ ایران ـ ۶ تراز تجاری صنعت چاپ منفی است 🔸نیاز به تشکیل کنسرسیوم‌های صادراتی 🔸مجید اسماعیل‌زاده، کارشناس و فعال صنعت چاپ، با اشاره به برخورداری ایران از نیروی انسانی متخصص، موقعیت جغرافیایی استراتژیک و دسترسی به مواد اولیه پتروشیمی، صنعت چاپ کشور را دارای مزیت‌های نسبی قابل‌توجهی در منطقه خاورمیانه دانست. 🔸موقعیت جغرافیایی استراتژیک ایران، در تقاطع مسیرهای تجاری میان آسیای میانه، خلیج فارس و اروپا، فرصت مناسبی برای توسعه خدمات چاپ و بسته‌بندی در بازارهای منطقه‌ای فراهم کرده است. این موقعیت، امکان تعامل و صادرات خدمات به کشورهای همسایه مانند عراق، افغانستان و کشورهای مشترک‌المنافع را تسهیل می‌کند. 🔸محدودیت‌های ناشی از تحریم‌های ظالمانه اقتصادی، ارتباط با بازارهای جهانی را با اختلال مواجه کرده و به ضعف در بازاریابی و شناخت بازارهای هدف دامن زده است. کمبود اطلاعات دقیق از بازارهای بین‌المللی، ضعف در توسعه و مدیریت برندهای ایرانی، و همچنین ناتوانی برخی تولیدکنندگان در تامین هزینه‌های بازاریابی، از دیگر چالش‌های پیش‌رو به شمار می‌روند. 🔸 درحوزه سیاست‌گذاری، طی ماه‌های اخیر اقداماتی برای محدودسازی واردات کالاهای نهایی چاپی قابل تولید در داخل، ازسوی مدیرکل چاپ و نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انجام شده است. انتظار می‌رود این رویکرد به‌صورت مستمر و هدفمند دنبال شود تا به تقویت تولید داخلی بینجامد. ibna.ir/x6GND @ibna_official

🔰دیدار و گفت‌وگو با سید فرید قاسمی درباره «پژوه‌نوشت»؛ عمری در جُست‌وجوی ردپای کتاب و مطبوعات ایران 🔸سید فرید قاسمی می‌گوید: تاریخ نشر و کتاب در ایران پیشینه‌ای بسیار طولانی‌تر از آن چیزی دارد که امروز در برخی روایت‌های رسمی مطرح می‌شود و وظیفه پژوهشگر آن است که این حلقه‌های فراموش‌شده را دوباره به حافظه فرهنگی کشور بازگرداند. هدف من در همه این نوشته‌ها آن بوده است که مسیر دسترسی پژوهشگران را به منابع و اطلاعات پراکنده هموارتر کنم و بخشی از حلقه‌های گمشده تاریخ کتاب، مطبوعات و نشر ایران را دوباره به هم پیوند دهم. 🔸«پژوه‌نوشت» در واقع آینه‌ای از دغدغه‌های علمی و فرهنگی نویسنده است؛ دغدغه‌هایی که از تاریخ روزنامه‌نگاری ایران تا سرگذشت کتابخانه‌ها، از پیشینه نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران تا تاریخ صنف کتابفروشان، از نشریات فراموش‌شده تا زندگی و آثار روزنامه‌نگاران و کتاب‌ورزان را دربرمی‌گیرد. قاسمی در این کتاب نشان می‌دهد که تاریخ فرهنگی تنها در روایت رخدادهای بزرگ خلاصه نمی‌شود، بلکه گاه در حاشیه‌ها، اسناد پراکنده، نشریات نایاب، نامه‌ها، خاطرات و حتی یک خبرنامه روزانه می‌توان ردپای تحولات مهم را جست‌وجو کرد. 🔸 صفحه نخست کتاب، در واقع روایت درد روزنامه‌نگاری ایران از آغاز تا امروز است. من به مخاطبان می‌گویم اگر کسی فرصت یا امکان خواندن همه کتاب را ندارد، همان ۱۶ صفحه را بخواند. برای آن بخش، سرفصل «جُستارک» را انتخاب کرده‌ام، زیرا جستار است و مقاله نیست. عنوان آن نیز «سرنوشت ناتمام روزنامه‌نگار ایرانی» است. به گمان من، آن ۱۶ صفحه تصویری فشرده از رنج‌ها، دشواری‌ها و فراز و فرودهای روزنامه‌نگاری ایران از آغاز تا امروز ارائه می‌کند. البته کتاب نکته‌های دیگری هم دارد. مثلاً زمانی که اینترنت فراگیر شد، از خیر بسیاری از کتاب‌ها و طرح‌های پژوهشی گذشتیم و برخی از کارهایی که سال‌ها برای آن‌ها زحمت کشیده بودیم، نیمه‌تمام ماند. 🔸یکی از موضوعات جالبی که به آن پرداخته‌ام، شناسایی نخستین بانوی ناشر و مدیرمسئول مطبوعاتی ایران است. کمتر کسی می‌داند این بانو چه کسی بوده و حتی نام واقعی او نیز برای بسیاری ناشناخته مانده بود. اما من چگونه به این موضوع پی بردم؟ سال‌ها پیش برای نکوداشت مرحوم خسرو سینایی، کارگردان سینما، مراسمی در ساری برگزار شده بود. او در بخشی از سخنرانی خود درباره فعالیت‌های مطبوعاتی مادر و مادربزرگش صحبت می‌کرد. همان‌جا ناگهان به ذهنم رسید که مادربزرگ خسرو سینایی همان نخستین زن مدیرمسئول مطبوعات ایران است. پس از مراسم، پیگیر شدم و پرسیدم خسرو سینایی چه زمانی به تهران می‌آید. به او پیام دادم که درباره مادربزرگش می‌خواهم گفت‌وگو کنم. خانم پونه ندایی، سردبیر مجله «شوکران»، با او تماس گرفت و گفت قاسمی کاری با شما دارد. در نهایت قرار ملاقاتی در دفتر او گذاشته شد. ibna.ir/x6HpH @ibna_official

🔰گفت‌وگو با محمد دهقانی مترجم «ابن خلدون: زندگی و اندیشه‌ی او»؛ ابن‌خلدون یک گام از خودش فراتر نهاده بود 🔸محمد دهقانی گفت:‌ فایده ابن‌خلدون خواندن و تاریخ‌خوانی همین است. این که ما بتوانیم یک آینه‌ای پیش روی خودمان داشته باشیم و گذشته خودمان را از بیرون ببینیم. در واقع دیروزمان را با امروزمان مقایسه کنیم و بتوانیم از دیدگاه انتقادی خود را ببینیم و خودنگری کنیم و به این ترتیب از خودشیفتگی تاریخی، ملی و هر چیز دیگری بیرون بیاییم و بدانیم که همه آدم‌های دنیا خوبی‌ها و عیوبی دارند. عیب‌های خودمان را هم ببینیم و سعی کنیم خودمان را تصحیح کنیم. 🔸ابن‌خلدون همان‌طور که نویسنده در این کتاب یادآور شده، حتی در خود دنیای عرب هم تا قرن نوزدهم چندان شناخته‌ نبود. همین امروز هم خود عرب‌ها یک تصحیح درست آکادمیک از متن مقدمه ابن‌خلدون هنوز به دست نداده‌اند! این نشان می‌دهد که او چقدر در تاریخ و ادبیات عرب غریب افتاده است. شاید علت آن است که ابن‌خلدون اصولا یک آمیزه‌ای از عرب و اروپایی بود. می‌دانید که خاندان ابن‌خلدون در نتیجه فتوحات اسلام وارد جنوب اندلس(اسپانیا) در سویا شده بودند و آنجا ساکن بودند و درآمیختگی نژادی پدید آمده بود و دیگر با آن فرهنگ جنوب اروپا حتما آشنا بودند. نمی‌توان ایشان را به آن معنا عرب به حساب آورد. 🔸عرب‌ها او را خیلی جدی نگرفتند. اروپایی‌ها بودند که در قرن نوزدهم و بیستم او را کشف کردند و گفتند که «پدر جامعه‌شناسی» و «پدر علم تاریخ» و «پدر تاریخ اندیشه» است. هنوز هم که هنوز است،‌ ابن‌خلدون برای ما ایرانیان به خصوص ناشناخته است و این کتاب، به جرات اولین کتابی است که در مجموع درباره ابن‌خلدون، زندگی و نظریه او برای خواننده ایرانی می‌تواند خواندنی و آموزنده باشد. نوشته‌های دیگر به فارسی متاسفانه چندان مفید نیستند. 🔸ما باید گذشته خودمان را بشناسیم. آدم‌هایی که گذشته ندارند، آینده هم نخواهند داشت. ما باید بدانیم چطور فکر می‌کردیم، چه درباره خودمان و چه درباره ملت‌ها و اقوام دیگر و دشمنان‌مان تا بفهمیم که چه کرده‌ایم، چه اشتباهاتی کردیم و چه کارهای درستی انجام دادیم. ما باید غث و سمین گذشته خودمان را تعیین کنیم تا در آینده دیگر آن اشتباهات را تکرار نکنیم و آن کارهای درستی را که انجام دادیم، تقویت کنیم. فایده‌اش همین است. ibna.ir/x6Hqc @ibna_official

🔰هنر، هوش مصنوعی و بحران مولف در گفت‌وگو با کاوه بهبهانی؛ دعوا در عصر هوش مصنوعی بر سر ایده‌هاست نه ابزارها 🔸بهبهانی گفت: هوش مصنوعی می‌تواند ابزاری در خدمت هنرمند باشد. هنرمند می‌تواند ایده‌هایی به هوش مصنوعی بدهد. همان‌طور که روزی ما برای نقاشی از ابزارهای ابتدایی استفاده می‌کردیم و هنوز قلم این وسعت امروزی را نداشت، تکنولوژی کم‌کم به نقاشی کمک کرد. 🔸ما هنر را خلق نمی‌کنیم فقط برای اینکه دیگران برایمان کف بزنند. هنر را خلق می‌کنیم چون کیفیت زندگی‌مان را بالا می‌برد. شعر نوشتن، موسیقی ساختن یا نقاشی کردن نوعی برون‌ریزی است. باعث می‌شود خودمان را بهتر بشناسیم و عواطفمان را بهتر درک کنیم. بنابراین حتی اگر ماشین‌ها بتوانند بهتر از ما هنر تولید کنند، نباید خودمان را از این تجربه‌ی انسانی محروم کنیم. اینکه فکر کنیم چون ماشین کاری را بهتر از ما انجام می‌دهد پس از انجامش منصرف شویم، کمالگرایی است و باید از آن پرهیز کنیم. همان‌طور که ما برای قهرمانی دوچرخه سوار نمی‌شویم و اگر کسی بهتر از ما باشد، دوچرخه‌سواری را کنار نمی‌گذاریم. 🔸خطر این است که ربات‌ها ما را رباتیزه کنند. مدرنیته در ابتدا ترسناک است اما باید به قول وبر «مدرنیته تقدیرتان است یا مثل مرد (البته زن و مرد) جلو می‌روید یا آغوش کلیسا باز است» به نظرم باید آسیب‌های تکنولوژی را کم کرد و از امتیازهایش کمک گرفت. هوش مصنوعی مفهوم مولف را از چند جهت دچار بحران می‌کند. اگر قبلا یک اثر هنری خلق می‌کردم، مولف آن اثر تمام و کمال متعلق من بودم. اما حالا با کمک هوش مصنوعی، پای برنامه‌نویس، ترینرهای هوش مصنوعی و طراحان سیستم هم وسط می‌آید و جزو حلقه‌ی تالیف به حساب می‌آیند. این موضوع در سینما واضح‌تر است. حتی پیش از هوش مصنوعی هم فیلم محصول کار یک نفر نبود. کارگردان، فیلمنامه‌نویس، طراح صحنه، طراح لباس، صدابردار و ده‌ها نفر دیگر در تولید فیلم نقش داشتند. حالا تیم هوش مصنوعی هم اضافه شده است. بنابراین ما با نوعی تألیف جمعی‌تر روبه‌رو می‌شویم. اما همچنان هوش مصنوعی خودش مولف نیست، چون تالیف انسانی وابسته به حالات ذهنی است. اگر بگویم «با» هوش مصنوعی چیزی را خلق کردم یعنی ابزار است ولی وقتی می‌گویم من «و» علی نقاشی کشیدیم، یعنی هر دو مولف هستیم. ibna.ir/x6Hqh @ibna_official

🔰مرروی بر«جستارهایی درباب تاریخ هنرومعماری دردوره آغازین مدرن»؛ روایتی از «شهر آغازین مدرن»/ بناهای دوره صفویه اصفهان چگونه قدرت را مرئی می‌کردند؟ 🔸ترجمه فارسی کتاب «جستارهایی در باب تاریخ هنر و معماری در دوره آغازین مدرن» اثر سوسن بابایی و ترجمه مصطفی امیری، با عبور از روایت‌های سنتی، افق تازه‌ای برای فهم نسبت هنر، معماری، شهر و قدرت در ایران صفوی می‌گشاید. 🔸اهمیت خبری این انتشار کتاب فقط در دسترس‌پذیرشدن مقالاتی پراکنده در بازه‌ای نزدیک به سه دهه نیست؛ بلکه یک سازوکار میان‌رشته‌ای به زبان فارسی است، ساختاری که مطالعات صفوی را به گفت‌وگوهای بزرگ‌تری مانند نظریه فضا، تاریخ شهرهای امپراتوری و بازاندیشی مدرنیته‌های غیراروپایی وصل می‌کند. از این منظر، کتاب می‌تواند مرزهای رایج میان تاریخ سیاسی، تاریخ هنر، معماری و مطالعات فرهنگی را در پژوهش ایرانی کمرنگ کند و به‌ویژه برای دانشگاه‌ها، پژوهشکده‌ها و بدنه اصفهان‌پژوهی نقش «متن مرجع» پیدا کند؛ متنی که به جای توصیف سبک و تزئین، پرسش‌های سخت‌تری را پیش می‌کشد: قدرت چگونه در فضا مستقر می‌شود؟ تشیع چگونه در شهر «کالبد» می‌یابد؟ و شهر دوره صفوی چگونه به صحنه تولید و بازتولید نظم اجتماعی تبدیل می‌شود؟ این کتاب به همت مرکز اصفهان‌شناسی و خانه ملل شهرداری اصفهان و توسط انتشارات سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان به چاپ رسیده است؛ انتخابی معنادار که نشان می‌دهد نهادهای شهری اصفهان نیز به ضرورت پیوند «میراث» با «روش‌های نوین خوانش میراث» واقف شده‌اند. 🔸یکی از ابعاد مهم کتاب، قرار دادن اصفهان در متن تاریخ جهانی شهرهای امپراتوری است که قبلاً به آن اشاره کردم. از سوی دیگر، بابایی با این رویکرد تصویری متفاوت از مفهوم «مدرنیته» نیز ارائه می‌دهد. او تلویحاً این ایده را به چالش می‌کشد که برنامه‌ریزی شهری، سازمان فضایی کلان یا شکل‌گیری فرهنگ شهری پیچیده، صرفاً پدیده‌ای اروپایی بوده است. اصفهان صفوی در آثار او نمونه‌ای از شکل‌گیری نوعی مدرنیته شهری غیراروپایی است؛ مدرنیته‌ای که بر پایه پیوند میان تشیع، سلطنت، تجارت و فرهنگ بصری شکل گرفته بود. به همین دلیل، کتاب نه فقط درباره صفویه، بلکه درباره بازاندیشی در تاریخ جهانی شهر و مدرنیته نیز هست. در نهایت، اهمیت جایگاه اصفهان در این کتاب از آن روست که بابایی از خلال این شهر، امکان نوعی بازنویسی تاریخ صفوی را فراهم می‌کند. 🔸یکی از مهم‌ترین تأثیرات احتمالی این ترجمه، گسترش مفهوم «فرهنگ بصری» در مطالعات ایرانی است؛ بابایی نشان می‌دهد که میدان نقش جهان، چهارباغ، مسجد، بازار و کاخ را نباید صرفاً مجموعه‌ای از بناها دانست، بلکه باید آنها را بخشی از یک نظام دیداری و فضایی فهمید که اقتدار صفوی را مرئی می‌کرد. در نگاه او، قدرت در دوره صفوی نه فقط نوشته و گفته می‌شد، بلکه «دیده» و «تجربه» نیز می‌شد. این رویکرد می‌تواند افق تازه‌ای برای مطالعات مربوط به تشیع، آیین، فضا و معماری در ایران بگشاید و پژوهشگران را به سمت مطالعه «سیاستِ فضا» و «معماری اقتدار» سوق دهد. ibna.ir/x6Hjt @ibna_official

🔰ایبنا گزارش می‌دهد؛ راه‌حل مسئله تربیت ناشر حرفه‌ای 🔸با تغییر فرآیند صدور مجوزها و حذف برخی سازوکارهای آموزشی، صنعت نشر با خلأیی روبه‌رو شده که یکی از عوامل تشدید مشکلات اقتصادی و حرفه‌ای تحلیل می‌شود؛ خلأیی که آینده نسل جدید ناشران را با ابهام‌هایی جدی مواجه کرده است. 🔸متولیان حوزه نشر، نسبت به پیامدهای تسهیل فرایند صدور مجوزهای نشر و کاهش نقش آموزش‌های تخصصی هشدار می‌دهند؛ موضوعی که به اعتقاد فعالان صنفی، به افزایش تعداد ناشران دارای مجوز در مقابل شمار محدود ناشران فعال منجر شده است. 🔸اگرچه در نگاه نخست، فعالیت در حوزه نشر، تنها براساس معیار چاپ کتاب محدود به نظر می‌رسد، اما در واقع، تولید کتاب زنجیره‌ای از فعالیت‌های تخصصی را شامل می‌شود. انتخاب و ارزیابی آثار، مذاکره و عقد قرارداد با مؤلفان و مترجمان، ویراستاری علمی و ادبی، صفحه‌آرایی، طراحی جلد، دریافت شابک و فیپا، اخذ مجوزهای قانونی، نظارت بر چاپ، توزیع و فروش کتاب، تنها بخشی از فرآیند پیچیده تولید یک اثر مکتوب است. 🔸یکی از پرسش‌های مهمی که در شرایط کنونی مطرح می‌شود، سرنوشت نسل جدید ناشران و شیوه انتقال تجربه به آنان است. در شرایطی که بخشی از آموزش‌های سنتی کمرنگ شده یا حتی می‌توان گفت حذف شده است، این سؤال مطرح می‌شود که ناشران جوان چگونه باید با اصول حرفه‌ای این صنعت آشنا شوند؟ 🔸در شرایطی که بخشی از فعالان قدیمی نشر در حال کناره‌گیری از فعالیت‌های اجرایی هستند، ثبت و انتقال دانش و تجربه آنان می‌تواند از تکرار بسیاری از خطاها جلوگیری کند و زمینه شکل‌گیری نسلی حرفه‌ای‌تر از ناشران را فراهم آورد. ibna.ir/x6HhF @ibna_official

🔰در گفت‌وگو با ایبنا مطرح شد؛ ادبیات ابزاری برای ثبت تاریخ مقاومت/ ورود دیرهنگام منجر به شکست در جنگ روایت‌ها می‌شود 🔸 نویسنده کتاب «وقتی همه رفتند» معتقد است که ورود دیرهنگام می‌تواند منجر به شکست در جنگ روایت‌ها شود، اما شتاب‌زدگی هم می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند. 🔸ما بیان می‌کنیم تا حقایق گم نشود. ما به دنبال قهرمان‌سازی نیستیم. ما تعریف، تبیین و روایت می‌کنیم و خود قهرمان‌ها از دل آن روایت‌ها سر برمی‌آورند و مخاطب، الگو را پیدا می‌کند. مهم این است که وقایع و تاریخ تحریف نشود و همانگونه که اتفاق افتاده، روایت شود. ما قرار نیست چیزی را بسازیم. ما قرار است نورافکن را روشن کنیم تا مخاطب آگاهانه همه چیز را ببیند. 🔸نویسنده باید مدیریت کند چه چیزی را چه زمانی روایت کند. ورود دیرهنگام می‌تواند منجر به شکست در جنگ روایت‌ها شود، اما شتاب‌زدگی هم می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند. شتاب‌زدگی و تعجیل باعث می‌شود برخی مسائل کال چیده شود و آن‌طور که باید پخته و رسیده باشد، ارائه نشود؛ بنابراین به نظرم بهترین تصمیم این است که صبر کرد تا درخت ثمره دهد و با نگاه عمیق‌تری به مسائل و اتفاقات پرداخت از این‌رو نه باید شتاب‌زده عمل شود نه دیرهنگام. ibna.ir/x6GG4 @ibna_official

🔰چند سطر از خاطرات احمد عزیزی در «شتای عمر»؛ فرمانده پاسگاهی که از سقوط هواپیما در چند کیلومتری‌اش بی‌خبر بود! 🔸کتاب «شتای عمر» خاطرات احمد عزیزی، دیپلمات تنها یک زندگی‌نامه شخصی نیست، بلکه تصویری از تحولات سیاسی و اجتماعی ایران در دهه‌های مختلف ارائه می‌دهد. 🔸ارزش اصلی کتاب در تلفیق خاطره‌نگاری و تحلیل سیاسی است؛ به گونه‌ای که خواننده علاوه بر آشنایی با زندگی حرفه‌ای مولف، درک بهتری از بخشی از تاریخ معاصر ایران به دست می‌آورد. نثر کتاب روان و مستند است و برای علاقه‌مندان به تاریخ سیاسی، خاطرات رجال سیاسی و مطالعات روابط بین‌الملل می‌تواند اثری خواندنی و قابل تأمل باشد. «شتای عمر» همچنین نمونه‌ای از ثبت تجربه‌های شخصی در بستر تحولات کلان سیاسی به شمار می‌رود و از این منظر، منبعی ارزشمند برای پژوهشگران و مخاطبان تاریخ معاصر محسوب می‌شود. 🔸سال ۱۳۶۱ بود و جنگ میان کشورمان و عراق جریان داشت. بازار میانجی‌گری بین دو کشور هم داغ بود و کشورها و چهره‌های جهانی، هر یک به دلیلی مایل به آزمودن بخت‌شان از این لحاظ بودند. الجزایر هم یکی از این کشورها بود. این کشور در ماجرای گروگانگیری در ایران توانسته بود با میانجی‌گری میان ایران و آمریکا این فرایند را با صدور بیانیه‌های موسوم به بیانیه الجزایر به آخر رسانده و دست گروگان‌های آمریکایی را در ۳۰ دی ۱۳۵۹ در دست دولت این کشور بگذارد. الجزایر با چنین پشتوانه‌ای در جریان جنگ عراق و ایران نیز شرایط را برای دخالت و میانجی‌گری و در نتیجه ارتقای وجهه و اعتبار جهانی خود مناسب می‌دید. ibna.ir/x6zdV @ibna_official

🔰آینه‌ای در شرق: روایت سه نویسنده بزرگ آمریکای لاتین از هند 🔸از ریودوژانیرو تا مکزیکوسیتی، هند برای نویسندگان آمریکای لاتین نه یک مقصد گردشگری، بلکه آزمایشگاهی برای بازشناسی هویت خویش بوده است. سسیلیا میرلس، اوکتاویو پاز و خولیو کورتاسار در قرن بیستم راهی شبه‌قاره شدند تا در میانه تضادهای شرق و غرب، معنای واقعی «خویشتن» را در آینه تمدنی دیگر جست‌وجو کنند. 🔸میرلس در اول ژانویه وارد شد و بلافاصله در یادداشتی نوشت که زندگی هندی برای او «چنان آشناست که گویی همیشه اینجا زندگی کرده‌ام». این حسِ بازشناسیِ عمیق، در تمام سفر همراهش بود. سال‌ها پس از این بازدید، او هنوز هند را مکانی توصیف می‌کرد که در آن «بیش از هر جای دیگری در دنیای درونی خودش» بوده است. 🔸در مقابل نگاه حسی میرلس، هندِ اوکتاویو پاز (Octavio Paz) کاملاً روشنفکرانه بود. پاز در کتاب‌های شیب شرقی (Ladera Este) و میمون دستورشناس (El mono gramático)، از هند برای اندیشیدن درباره زبان و زمان استفاده کرد. او که شش سال سفیر مکزیک در دهلی بود، همواره هند را با مکزیک مقایسه می‌کرد: دو تمدن باستانی که استعمار آن‌ها را شکل داده و هر دو میراثی پیشااستعماری را حمل می‌کنند که مدرنیته نتوانست محوشان کند. 🔸خولیو کورتاسار (Julio Cortázar) رادیکال‌ترین مواجهه فرمی را داشت. کتاب نثر رصدخانه (Prosa del Observatorio) تلفیقی از متن و عکس‌های او از رصدخانه‌های جانتار مانتار است. کورتاسار که به عنوان مترجم سازمان ملل در دهلی حضور داشت و مهمانِ خانه پاز بود، در نامه‌هایش خود را «ناراحت» نشان می‌داد. ibna.ir/x6Hp7 @ibna_official

🔰ضیافت کلمات در سه پرده؛ برترین سه‌گانه‌هایی که قرن ۲۱ را تسخیر کردند 🔸یک سه‌گانه موفق، فراتر از سه جلد کتاب ساده، هنرِ مهندسیِ روایت است؛ جایی که داستان باید دقیقاً در میانه راه قطع شود تا عطش خواننده برای ادامه باقی بماند. در این گزارش، به معرفی پنج قله ادبی قرن بیست و یکم می‌پردازیم که توانستند با رعایت این «تعادلِ طلایی»، نام خود را در تاریخ ادبیات فانتزی و علمی‌تخیلی حک کنند. 🔸مارگارت اتوود دهه‌ها پس از شاهکار سرگذشت ندیمه، با سه‌گانه مادآدام (MaddAddam) بازگشت تا دوباره زنگ خطر را برای بشریت به صدا درآورد. کتاب‌های اوریکس و کریک (Oryx and Crake)، سال سیل (The Year of the Flood) و مادآدام، تصویری هولناک از سلطه شرکت‌های بزرگ، مهندسی ژنتیک و فروپاشی محیط زیست را ترسیم می‌کنند. اتوود با طنزی سیاه به ما یادآوری می‌کند که تمام فجایعِ این کتاب‌ها، همین حالا در دنیای ما ریشه دوانده‌اند و یک پاندمی جهانی می‌تواند آخرین میخ بر تابوت تمدن باشد. 🔸 اگر می‌خواهید ذهنتان توسط یک نویسنده حرفه‌ای بازنشانی شود، سراغ سه‌گانه زاده مه (Mistborn) اثر برندون سندرسون بروید. این مجموعه با کتاب‌های آخرین امپراتوری (The Final Empire)، چاه معراج (The Well of Ascension) و قهرمان اعصار (The Hero of Ages)، سیستمی جادویی به نام «آلومانسی» را معرفی می‌کند که در آن قدرت از بلعیدن فلزات سرچشمه می‌گیرد. سندرسون در این دنیای مه‌آلود، مضامین فسادِ قدرت و ایمان را با چنان مهارتی در هم می‌تند که شما را وادار می‌کند تا آخرین قطره از خاکستر اسکاریال را در ذهن خود تجسم کنید. ibna.ir/x6HmH @ibna_official

🔰یادداشت؛ مطالعه ابزار قدرتمند روان‌شناختی برای کاهش استرس و تقویت ذهن 🔸 مطالعه ابزاری روان‌شناختی برای افزایش تاب‌آوری، کاهش استرس و تقویت ذهن است؛ کتاب‌خوانی به رشد فردی، آرامش روان و توانایی مقابله با چالش‌های زندگی کمک می‌کند. محمدرضا مقدسی، مدیر و مؤسس خانه تاب‌آوری: 🔸️یکی از مهم‌ترین تأثیرات مطالعه بر روان انسان، افزایش قدرت تحلیل است. افرادی که عادت به کتاب خواندن دارند معمولاً مسائل را از زوایای مختلف بررسی می‌کنند و در برخورد با مشکلات عجولانه عمل نمی‌کنند این مهارت ذهنی در افزایش تاب‌آوری بسیار مؤثر است. زمانی که فرد بتواند بحران‌ها را تحلیل کند و راه‌حل‌های مختلف را ببیند، احتمال فروپاشی روانی کاهش پیدا می‌کند. مطالعه ذهن را از واکنش‌های هیجانی شدید دور می‌کند و به سمت تفکر منطقی هدایت می‌سازد. 🔸مطالعه همچنین می‌تواند احساس معنا را در زندگی افزایش دهد. انسان زمانی که هدف و معنا داشته باشد، در برابر مشکلات مقاوم‌تر می‌شود. کتاب‌های فلسفی، عرفانی و انگیزشی می‌توانند نگاه عمیق‌تری نسبت به زندگی ایجاد کنند و به فرد کمک کنند ارزش‌های شخصی خود را بهتر بشناسد. این شناخت در زمان بحران نقش مهمی ایفا می‌کند، زیرا انسان معناگرا توانایی بیشتری برای تحمل سختی‌ها دارد. 🔸مطالعه یک ابزار روان‌شناختی قدرتمند است که می‌تواند ذهن انسان را بازسازی کند و قدرت مقابله با دشواری‌های زندگی را افزایش دهد. کتاب خواندن باعث رشد فکری، آرامش روانی، تقویت امید و افزایش انعطاف‌پذیری ذهنی می‌شود. در پسِ هر صفحه کتاب، فرصتی برای یادگیری، خودشناسی و رشد نهفته است. افرادی که مطالعه را به بخشی از سبک زندگی خود تبدیل می‌کنند، معمولاً در برابر بحران‌ها استوارتر هستند و توانایی بیشتری برای حفظ تعادل روانی دارند. ibna.ir/x6Hqf @ibna_official

🔰آیت حسینی، درباره یکی از مهم‌ترین آثار کلاسیک ژاپن می‌گوید؛ «کتاب بالش»؛ اینستاگرام یک بانوی ژاپنی در هزار سال پیش 🔸سید آیت حسینی: با وجود آنکه این «کتاب بالش» بیش از هزار سال پیش نوشته شده، همچنان بسیار زنده و تازه به نظر می‌رسد. دغدغه‌های یک زن درباری در هزار سال پیش، آن‌قدرها هم از دغدغه‌های ما دور نیست. چیزهایی که او را خوشحال، خسته، شگفت‌زده یا منزجر کرده‌اند، برای ما نیز قابل درک و ملموس‌اند. از سوی دیگر، کوتاه و مستقل بودن پاره‌های کتاب، مخاطب امروز را به یاد پست‌های شبکه‌های اجتماعی می‌اندازد. 🔸با وجود آنکه این کتاب بیش از هزار سال پیش نوشته شده، همچنان بسیار زنده و تازه به نظر می‌رسد. دغدغه‌های یک زن درباری در هزار سال پیش، آن‌قدرها هم از دغدغه‌های ما دور نیست. چیزهایی که او را خوشحال، خسته، شگفت‌زده یا منزجر کرده‌اند، برای ما نیز قابل درک و ملموس‌اند. از سوی دیگر، کوتاه و مستقل بودن پاره‌های کتاب، مخاطب امروز را به یاد پست‌های شبکه‌های اجتماعی می‌اندازد. انگار در حال ورق زدن اینستاگرام یا ایکسِ یک کاربر ژاپنی از هزار سال پیش هستید؛ حسی که بسیار جذاب و منحصربه‌فرد است. این کتاب یکی از مهم‌ترین آثار ادبیات کلاسیک ژاپن به شمار می‌رود. اهمیت آن کمتر از «داستان گنجی» نیست؛ اثری که از آن به عنوان نخستین رمان جهان یاد می‌شود. نویسندگان این دو کتاب هم‌عصر بودند و یکدیگر را در دربار می‌شناختند. «کتاب بالش» به زبان‌های بسیاری ترجمه شده و در سطح جهان اثری شناخته‌شده و تأثیرگذار است. 🔸️در «کتاب بالش» آن مینیمالیسمی را که امروز با فرهنگ ژاپن پیوند می‌دهیم، نمی‌بینید؛ زیرا این کتاب متعلق به دوره‌ای است که اشیای فاخر، باشکوه، رنگارنگ و تجملی ستایش می‌شدند. خود نویسنده نیز شیفته چیزهای زیبا و گران‌بهاست. مینیمالیسم بعدها و تحت تأثیر آیین ذن، در سده‌های سیزدهم و چهاردهم میلادی، رواج پیدا کرد. ibna.ir/x6Hjp @ibna_official