🔰گزارش تصویری
دیدار با مهری بهفر در انتشارات خوارزمی
🔸نشست « سنت جنگ عادلانه و ناعادلانه و پذیرش صلح در شاهنامه» با سخنرانی مهری بهفر نویسنده و پژوهشگر، از سلسله دیدارهای نویسندگان و خوانندگان به همت مجله سیاستنامه با همکاری سرای علوم انسانی چهارشنبه ( ۲۷ خرداد ۱۴۰۵) در انتشارات خوارزمی برگزار شد.
📸عکاس :معصومه احمدی
ibna.ir/x6HzN
@ibna_official
🔰نگاه دوبار به یک بازی؛
هفت نکته ناگفته از فتح اسرائیل در تهران
🔸یکی دیگر از بخشهای جذاب«فتح تلآویو در امجدیه» ، روایت شایعات پیش از مسابقه است. در روزهای منتهی به بازی، حرفهای زیادی بین مردم میچرخید. عدهای معتقد بودند فشارهای سیاسی ممکن است روی نتیجه بازی تأثیر بگذارد. برخی دیگر درباره داوری یا مسائل پشت پرده صحبت میکردند. بیشتر این شایعات هیچوقت ثابت نشدند، اما کتاب نشان میدهد که فضای جامعه آن زمان تا چه حد ملتهب و حساس بوده است.
🔸 شاید مهمترین نکتهای که کمتر درباره آن صحبت میشود، سختی پیروزی ایران باشد. بسیاری فقط نتیجه ۲ بر ۱ را به یاد دارند، اما فراموش میکنند که ایران بخش مهمی از مسابقه را تحت فشار گذراند. اخراج فریبرز اسماعیلی شرایط را برای تیم ملی بسیار دشوار کرد. در واقع ایران مجبور شد دقایق حساسی را با یک بازیکن کمتر بازی کند. به همین دلیل ارزش آن پیروزی بسیار بیشتر از چیزی بود که در ظاهر به نظر میرسید.
ibna.ir/x6HB3
@ibna_official
🔰کزازی:
جامعه بیش از هر زمان دیگری به خرد و شادی نیاز دارد
🔸 میرجلالالدین کزازی گفت: جامعه بیش از هر زمان دیگری به دو عنصر بنیادین شاهنامه یعنی خرد و شادی نیاز دارد.
🔸️وی با اشاره به نقش زبان فارسی در حفظ انسجام فرهنگی ایران، بیان کرد که شناخت ژرفتر این زبان و آثار برجسته ادبی آن، راهی برای شناخت بهتر تاریخ، فرهنگ و هویت ایرانی است.
🔸️او شاهنامه را مجموعهای از تفکر، خرد و فرهنگ ایرانی دانست و تأکید کرد که این اثر سترگ تنها روایتگر رخدادهای تاریخی و اسطورهای نیست، بلکه آیینهای از اندیشه و منش ایرانی است.
🔸️وی همچنین با بیان اینکه «شاهنامه وطن ماست»، بر ضرورت بازخوانی این اثر در جامعه امروز تأکید کرد و گفت: جامعه بیش از هر زمان دیگری به دو عنصر بنیادین شاهنامه یعنی خرد و شادی نیاز دارد.
ibna.ir/x6HB6
@ibna_official
🔰فیلمی که هم تحسین شد و هم محل مناقشه ماند؛
«ربهکا» موفقترین شکست هیچکاک در اقتباس ادبی
🔸فیلم «ربهکا» نهتنها نخستین اثر آمریکایی هیچکاک بود، بلکه تنها فیلم او نیز محسوب میشود که موفق به دریافت جایزه بهترین فیلم اسکار شد. با این حال، بسیاری از دوستداران رمان معتقدند اقتباس هیچکاک هرگز نتوانست پیچیدگیهای روانشناختی، فضای گوتیک و ظرافتهای ادبی اثر اصلی را منتقل کند.
🔸وقتی «ربهکا» منتشر شد، کمتر کسی تصور میکرد که به پدیدهای جهانی بدل شود. دافنه دوموریه، داستان را از زاویه دید زنی جوان و بینام روایت میکند که با اشرافزادهای ثروتمند به نام ماکسیم دووینتر ازدواج میکند و وارد عمارت اسرارآمیز ماندرلی میشود.
🔸در واقع هیچکاک در «ربهکا» چیزی را میدید که بعدها به امضای شخصی او تبدیل شد، ترسهای پنهان، روان آشفته شخصیتها و رازهایی که زندگی روزمره را به کابوس بدل میکنند. با این حال خیلیها فیلم را بیشتر متعلق به سلزنیک میدانستند تا هیچکاک. با وجود موفقیت فیلم، بسیاری از پژوهشگران سینما معتقدند «ربهکا» یکی از کمترین آثار هیچکاک از نظر میزان کنترل هنری اوست.
🔸یکی از بزرگترین موفقیتهای فیلم نیز همان چیزی است که در کتاب وجود داشت یعنی غیبت ربهکا. هیچکاک هرگز چهره ربهکا را نشان نمیدهد و اجازه میدهد او به یک شبح ذهنی تبدیل شود. این تصمیم باعث شد شخصیت ربهکا همچنان حضوری قدرتمند و وهمآلود داشته باشد.
ibna.ir/x6HBf
@ibna_official
🔰محرم به روایت آیین و ادبیات/ فارس؛
راز ماندگاری نوحههای محرمی در استان فارس/ شاعر نوحه «گهواره خالی، قنداقه خونین» کیست؟
🔸نوحهخوانی در استان فارس تنها یک آیین سوگواری نیست، بلکه بخشی از میراث فرهنگی و ادبی مردم این دیار به شمار میرود. بسیاری از نوحههای عاشورایی که سالها در هیئتها و مجالس عزاداری زمزمه میشوند، ریشه در شعر و ادبیات آیینی دارند و توانستهاند پیام و مفاهیم عاشورا را در حافظه جمعی جامعه ماندگار کنند.
🔸 نوحه زمانی در ذهن و زبان مردم ماندگار میشود که از پشتوانه ادبی و محتوایی قوی برخوردار باشد. اگر شعر از استحکام لازم بهرهمند باشد، حتی با گذشت سالها نیز در حافظه مخاطبان باقی خواهد ماند.
🔸شاعران آیینی باید ضمن آشنایی با معارف عاشورا، به ظرفیتهای زبان فارسی و میراث ادبی کشور نیز توجه کنند. هرچه پیوند شعر آیینی با ادبیات غنی فارسی بیشتر باشد، اثرگذاری آن نیز افزایش مییابد.
ibna.ir/x6Hym
@ibna_official
🔰نگاهی به «نیلوفر و مرداب» اثرِ تیچ ناتهان
تمرینهایی برایِ شادی
🔸به باورِ تیچ ناتهان، واکنشهایِ رایج به رنج (فرار از آن، سرکوبِ آن، و سرگرمسازیِ خود به قصدِ فراموشیِ آن) غیرعاقلانه هستند. نادیدهگرفتنِ رنجها با رویآوردن به مصرفگرایی یا پرتکردنِ حواسمان از آنها، فقط موجبِ رنجِ بیشتری برایِ ما میشود. اینکه مدام سرمان را در گوشیِ تلفنِ هوشمندمان فرو ببریم، پرخوری کنیم، جلویِ تلویزیون بنشینیم و کانالگردی کنیم و... حالِ ما را بهتر نمیکند. ما به تمرینِ معنوی نیاز داریم تا قدرتِ مواجهه با رنجها را به دست بیاوریم نه اینکه آنها را کتمان و لاپوشانی کنیم.
🔸تیچ ناتهان، باور داشت که بودنِ ما وابسته به بودنِ دیگران است، یعنی انسانها جزیرههایِ جدا از هم نیستند و کمک میکرد تا ما این واقعیت را در هستی بهتر ببینیم و عمیقتر بیندیشیم. برایِ نمونه، هنگامی که به یک ورقِ کاغذ مینگریم، خورشید، ابر، باران، جنگل، درخت، کارگر کارخانه و جهان را در آن میتوانیم ببینیم یا هنگامی که به گُلی مینگریم «میدانیم ابر و گُل یکی نیستند! اما بدون ابر گُلی نمیتواند برویَد. لازم نیست رویاپرداز باشید تا بتوانید تأثیر حرکت ابرها را در ژرفای فرایند رشد گُل دریابید، زیرا این حقیقتی واضح است. نور خورشید هم همینطور. نور خورشید چیزی غیر از گُل است اما بدون آن رشد گُل میسر نمیشود.»
ibna.ir/x6HB5
@ibna_official
🔰درباره کتاب «روبندهپوش مسندنشین» نوشته پریسا کدیور؛
حُسن جهان خانم، والیه قاجار
🔸حُسن جهان خانم شاهزاده قاجار و دختر فتحعلیشاه قاجار بود. او چند بار مستقلاً حکومت کردستان را برعهده داشت و از معدود زنانی بود که در دوره قاجار به مسند حکومت رسیدند. او زنی فرهیخته با ذوق خوش و با استعداد اهل سیاست و مملکتداری بود.
🔸کتابهای هما تکنگاریهایی درباره زنان حکمران و بانفوذ تاریخ ایران هستند که از سوی نشر اگر به بازار کتاب میآیند و کمتر شناخته شدهاند. آنان در حالی صاحب نفوذ و اقتدار سیاسی بودند که زنان همدورهشان در چهاردیواری اندرونیها پنهان نگاه داشته میشدند.
🔸یکی از سیاحان اروپایی که در دوره فتحعلیشاه از ایران گذر کرده بود در سفرنامهاش آورده است:
«ایرانیان داشتن دختر را برای خود ننگ میدانند. وقتی که زن بارداری فارغ میشود، اگر نوزاد پسر باشد بر خود میبالد، ولی اگر دختر باشد غرق غم و اندوه میشود. هنگامی که دختر به دنیا میآید، کمتر درباره تولدش صحبت میکنند، اما اگر پسری به دنیا آید، عدهای شتابان خود را به پدر نوزاد رسانیده و کلاه از سر وی میربایند و میگویند سرتان سلامت، خدا پسری به شما داد.»
🔸در سفرنامهای از دوره فتحعلیشاه، به این موضوع چنین اشاره شده است: «ایرانیان هرگز از زنان و دختران خود سخن به میان نمیآورند. در این کشور، بدترین تعارفات آن است که انسان از حال و احوال زنان و دختران کسی جویا شود.» در آن دوره، مردان بیرون از خانه و با نامحرمان در مورد زنان خود صحبت نمیکردند. حتی اگر برحسب ضرورت ناگزیر به زبان آوردن نام آنها میشدند، از عنوان «مادرِ پسرِ ارشدشان» استفاده میکردند. این رسم در اواخر دوره قاجار از سوی برخی رجالِ تجددخواه مورد سوال و نکوهش قرار گرفت.
ibna.ir/x6HtB
@ibna_official