اونقدر از زندگیم سیر شدم که گل و گیاه های بیشتری تو اتاقم نگه‌دارم تا نصف شبی کربن دی اکسید تو خوابم خفم کنه.

آهای زیست‌شناسی من نمیخوام بشناسمت.

تا هوس آیس‌لته کردیم آیس‌مون تموم شد فعلا داریم آیس‌من دریک رو گوش میدم ببینم چی می‌شه.

یه لدورا ما رو نجات داد.

غم؟ نه ، این اسمِ بی‌مسمایی است. این بی‌حسی ی عمیق است ؛ حالتی که در آن، حتی مرگ هم دیگر ترسناک به نظر نمی‌رسد، بلکه تنها مأمنی است برای فرار از این چرخه ملال‌آور بیداری و خواب. انگار تمام عمر، در یک اتاق تاریک، منتظر چیزی بوده‌ایم که اصلاً وجود نداشته.

روتین پوستیم چیه؟ اشک.