‏نمیدونم چی به سرم اومده که همش خودمو با بقیه مقایسه میکنم و احساس میکنم عقبم. من آدم رقابت و حسادت و حسرت و این چیزا نبودم. این موجود سرزنشگر بداخلاق رو کی گذاشته تو مغزم؟ چرا ولم نمیکنه؟ خسته شدم ازش.

دندون درد <<<

آدمی گاهی آنچنان دلتنگ کسی می‌شود که او اگر از این دلتنگی با خبر شود، از نبودنش شرمسار خواهد شد‌‌.

-

احتیاج دارم به خبر خوب، به هدیه‌ی بی‌مناسبت، به دیدنِ اتفاقی و غیر منتظره‌ی کسی که سالهاست ندیدمش، به شنیدن یه تعریف از کسی که فکر میکردم به چشمش آدم مهمی نیستم، به چندتا شاخه گل، به برگشتن عادتهای خوب قدیمی که خیلی وقته کنار گذاشته شدن، به انگیزه، به امید.

بعضیا واقعا نمیفهمن با رفتارشون ناراحتت کردن یا خودشونو میزنن به نفهمیدن؟

وقتی ذوق و خوشحالیِ مامان بابامو میبینم >>>

ولی ما هیچوقت معنی دیر شدنو نمیفهمیم، تا وقتی که واقعا دیر بشه.

نایلُنِ حباب دارِ ضربه گیر.

مَن گاهی بخاطر رفتاری که با بقیه دارم از خودم دلخور میشم و در عین حال تلاشی برای درست کردنش نمیکنم چون اونا قبلا باهام همین رفتارو داشتن.

اسمش نمیدونم عقده‌اس یا چی؟

کاش میتونسم برای اطرافیانم توضیح بدم که این روزا فاصله بین حال خوب و بدم اندازه یه تار موعه، لطفا باهام خوب رفتار کنین.