پیشی ابری:> ‹ @ifentanyl ›

مغز نیست که؛ دستگاه یادآوری تمام تروماها و اتفاقات بد زندگیته.

‏من دیگه پول ندارم برم کافه هرکی خواست منو ببینه بیاد خونمون نون پنیر بخوریم

کسی که ازش خوشم می‌اومد کلا فراموشم کرده، دوست صمیمیمو خیلی وقته ندیدم و رابطه‌مون کمرنگ شده، زندگیم از نظم افتاده، شبا تا صبح بیدارم و اگه مجبور نباشم بیدار شم تا ظهر می‌خوابم، یه مدته هیچی کتاب یا درس نخوندم و خلاصه حس می‌کنم زندگی یه باتلاقه که توش فرو رفتم و هر لحظه ممکنه خفه شم.‏

از صبه زل زدم به این عکس. دلم میخواد یه بالش بذارم رو فرش زیر آفتاب،چادر نماز مامانمو بکشم روم و به خواب عمیقی فرو برم. ‹ @ifentanyl ›

نمیشه تا ابد به این فکر کنی که چطور میتونست باشه، باید رها کنی.

دروغ چرا، نیازمند یه آدمی ام که شعورش برسه قدرمو بدونه.‌

‏به ما گفتن یک‌بار بیشتر زندگی نمی‌کنی، ما هم پاشدیم، جمع کردیم و رفتیم که زندگی کنیم، نگو همین پاشدن، جمع کردن و رفتن خودِ زندگی بود.

نمیدونم منو تو الان چی هستیم، ولی دلم برای اون چیزی که بودیم تنگ شده.

آخر نفهمیدم پسرایی که ناخن انگشت کوچیک دستشون رو بلند میکنن چه کارایی براشون داره. ifentanyl.

ديگه ناراحت يا عصبانی نميشم،فقط برای چند لحظه سورپرايز ميشم.

وقتی دلم تنگ میشه و دسترسی غیر ممکنه یه جون از جونام کم میشه.