اونجا که حس کردی هیچکس حرفاتو نمیفهمه و فقط میخوان بگن اره هستن و درکت میکنن اتفاقات بد تو زندگی همست.
دقیقا اونجا بدون خیلی تنهایی.
اگه تو هم مثل من حالت از "اینستاگرام" و آدمای توش بهم میخوره
تو دوست خوب منی
مغز من اینطوریه که "از بقیه بخواه حرف بزنن و خودشونو خالی کنن و از احساساتشون بگن ولی خودت هیچوقت اینکارو نکن چون لزومی نداره".
باشه ولی دوس دارم برم تو کشورایی که به چیزای کوچیک اعتراض میکنن و تو کافههاشون بشینم و بهشون بگم: میدونی من از کجا میام؟
واقعاً به آدمهایی که با خواب کم دووم میارن زندگی کنن حسودیم میشه.
من با کمتر از ۱۰ ساعت خواب بدنم میلی به همکاری نداره.
میدونم دیر جواب دادن چقدر زشته و بابتش متاسفم. اما حوصله ندارم و خستم میدونید؟
نه نمیدونید.