من وقتی با کسی که دوسش دارم حرف میزنم انگار یکی اسلحه گذاشته رو سرم میگه غیرعادی رفتار کن، سوتی بده.
حالم از تمام جهان بهم میخوره. حتا یک چیز کوچک هم نمانده که دوستش داشته باشم. بیزارم از همهچیز.
حرف زدن با آدم درونگرا مثل مصاحبه میمونه، اگه ازش سوال نپرسی اون دیگه چیزی واسه گفتن نداره.
بارها کارم با آدمایی که بی اموجی چت میکنن سر سوتفاهم به دعوا کشید.
بابا یچی بذار ته اون پیام کوفتی من بدونم لحنت چیه.