حضرت آیت‌الله خامنه‌ای: وقتی «اَلّلهُمَّ کُن لِوَلِیّک» را میخوانید، در واقع دارید ارتباط میگیرید با امام زمانتان، که فرموده‌اند: ما را دعا کنید، ما هم شما را دعا میکنیم!...

‌ ز کرشمه‌ی زلالت، ره منزلی نشان ده به کسی که بی تو راهی، سوی هیچ سو ندارد - حسین‌منزوی

-

الا ای‌ شاه؛ ای‌ آنکه‌ همه‌ خواندند‌ سُلطانت من‌ از کلِ‌ جهان‌ دل‌کنده‌اَم، اِلّا خُراسانت

- شما میشه یه کتاب مذهبی شبا قسمت قسمت بزارین . کانالای دیگه میزارن شمام بزارین اینطوری که هیچی نمیزارین خسته کننده میشه - متاسفانه یا خوشبختانه ایهام ، روزمره نویسیه . گاهی عکس از صفحه های کتاب میذارم .

-

- دست میکشیدی روی کتاب ها ، حدودا گرد عمیقی روی پوست سفید دستت می‌نشست . انگار سالها بود کسی کاغذ هارا زندانی کرده باشد . بوی اوراق قدیمی و زرد شده اتاق را احاطه کرده بود . از این قفسه به آن قفسه تمام محتویات کتاب ها جابه‌جا میشد از اسم و رنگ و نقش تا موضوع و کلمات و ادبیات ! ولی یک چیز بین تمام آنها مشترک بود . کسی تا به حال به چشم جهانی پر رنگ و بو به آن ها نگاه نکرده بود !-

به قفسه ی کتب انقلاب که رسیدم تراژدی عظیمِ بچه بسیجی بودن در ذهنم پر رنگ شد هرچه فکر کردم چیزی جز « ساندیس خور بودن را با تمام تراژدی هایش دوست دارم » در ذهنم نقش نمی‌بست . از آن مقوله های بود که دعا میکردی توهم در میان سکوت کوچه با افزایش ادرنالین خونت کاغذ های ممنوعه که به صورت اتفاقی که به نام اعلامیه بود را در زیر چادرت فشار دهی و با فریادِ « اوناهاش بگیرینش » فاصله ی کوچه تا خانه را بدوی و حین دویدن اعلامیه هارا جایی مختوش کنی !..

« ارزش یک زن به نوازندگی و رقاصگی و بی ارزشی دیگری به پوشیدن چادر سفید و چنان رو گرفتن !» بله این است تاریخ زمان مشروطیتِ ایرانمان!؛)