کوفه نبوده و نخواهد شد ایرانم من طفل شیر خورده حضرت زهرایم !.

سمت علی دست حرامی که بچرخد من بیم ز پوشیدن پوتین ندارم !

از قصه ی انشب که علی جای نبی بود در جای علی من به سجود ، سر برسانم .

من هیچ اگر چشم به جهانی بُگُشایی صد من به هوای این علی دل بسپارند ! :)

زیادی مطلوبه !).

- إِنَّا‌للّه‌وإِنّا‌إِلَیهِ‌رَاجِعُون... یتیم شدیم !:) مراسم‌تشییع‌پیکر‌مطهر‌پدر‌شهیدمان امشب،نیمه‌های‌شب‌. مکان[نجف،کوچه‌‌پس‌کوچه‌های‌کوفه] ارادتمندان‌لطفا‌همراه‌خود‌سجاده‌های‌خونی‌به‌همراه‌داشته‌باشند‌ . . -

و مداحی ای که این سه شب ذکر لب هام بوده "

کتاب شهدا زیاد خوندم . همه چیز یکسان بود . سبک زندگی ، نوع حرفا ، رسم کارا ، همه چی ! ولی یچیزی خیلی فرق داشت . وقتی تو بهشت زهرا میرفتم سر مزارشون و جلوی محل شهادت نوشته بود حلب ؛ یچیزی تو دلم فرق داشت . یچیزی که من اسمشو گذاشتم ارادت . ارادتی که نه حتی به شهدای مدافع حرم ، بلکه فقط به حلب دارم . و حتی ارادتی که به عمار حلب دارم !:)

- بین خیل عظیم جمعیت توجهم به صورت ناگهانی پرت او شد که با همسرش سمتمان قدم برمی‌داشتند . با پیشنهاد بچه ها نامه ی کوچکی در آوردم و سمتش قدم برداشتم . لبخند زدم و نامه را دستش دادم . اول خیال کرد مثل همیشه از همان ذکر های حجاب است و اوقات تلخی کرد . به ناچار لبخند زد و کاغذ کاهی را از دستم گرفت . از او دور شدم اما بچه ها هنوز مشغول فیلم برداری بودند . غرق انتخاب سوژه ی بعدی بودم که صدای خنده اش را شنیدم ! چرخیدم و نگاهش کردم نامه به دست می‌خندید ! سرش را بالا آورد و نگاهم کرد . لبخند و زد و گرم تشکر کرد حتی همسرش هم چندین بار لفظ «ممنون خانم ها » را تکرار کرد . به خاطر ندارم چیزی به این شدت خستگی کار هارا از شانه هایم برداشته باشد و خشنودم سازد !)

سَنَفطِرُ فی اَلقُدسّ .