- بین خیل عظیم جمعیت توجهم به صورت ناگهانی پرت او شد که با همسرش سمتمان قدم برمی‌داشتند . با پیشنهاد بچه ها نامه ی کوچکی در آوردم و سمتش قدم برداشتم . لبخند زدم و نامه را دستش دادم . اول خیال کرد مثل همیشه از همان ذکر های حجاب است و اوقات تلخی کرد . به ناچار لبخند زد و کاغذ کاهی را از دستم گرفت . از او دور شدم اما بچه ها هنوز مشغول فیلم برداری بودند . غرق انتخاب سوژه ی بعدی بودم که صدای خنده اش را شنیدم ! چرخیدم و نگاهش کردم نامه به دست می‌خندید ! سرش را بالا آورد و نگاهم کرد . لبخند و زد و گرم تشکر کرد حتی همسرش هم چندین بار لفظ «ممنون خانم ها » را تکرار کرد . به خاطر ندارم چیزی به این شدت خستگی کار هارا از شانه هایم برداشته باشد و خشنودم سازد !)

سَنَفطِرُ فی اَلقُدسّ .