- خیره شده بودم به تصویر بین شیشه ی کنار صندلی مترو و به ادم ها نگاه میکردم . به سوار شدنشان ، به پیاده شدنشان ، به رفتن ها و ماندن هایشان ... به گذرِ فروشنده ها و رد شدنشان . . - ایستگاه بعد شهید قدوسی نگاهی به ادم هایی کردم که به آنی بلند شدند و بین باز شدن در به تکاپو افتادن . چاووشی هنوز در گوشم میخواند ؛ من باید میرفتم ، من با قطاری که . .

-

- در ماشین رو باز کرد و سرش را داخل برد - اسنپ ؟ چند دقیقه ای در سکوت به هم نگاه کردند ؛ در عقب ماشین را باز کرد ، کیفش را گذاشت و نشست صندلی جلو . چهره ی فرد دیگر را ندیدم ولی احتمالا آن لحظه مملو از شگفتی خیره ی او بود + حسین !!! چقدر بزرگ شدی !!! همین ، همین برای یک ابتسام کافی بود ؛ - از مردم و حرفاشون

اومدم بگم فشارِ مهمونی ده کیلومتری رو خوردید ؟ یه هشتاد کیلومتریش تو راهه :)

روزِ‌سی‌و‌دوم🌱

مرحله به مرحله با کمکاتون میریم جلو :)

رو کسے جز حسین؛ حساب نکن - از بیوگرافیاتون پ.ن: لحاظ خوش‌آمد گویی

-

[ الحمدالله ] ظهر که رسیدم خونه ، چشمم برای بار سوم بهش افتاد . نشان کتاب ها هنوز روی میز پخش بودند و مقواهای قرمز و سبز آماده ی پانچ شدن . برگه های نشریه یکطرفش را اشغال کرده بودند و عیدی های غدیر گوشه اش افتاده بودند . باطری های شارژ شده ی دوربین هنوز کنارش بود و خودکارم را حتی از بین صفحه های دفترچه ام برنداشته بودم . . بیشتر از تشویش اما دلم آرام شد ، از اینهمه سر شلوغی برای خدا ؛ به دل‌آرامی دچار شدم" -

یکی تو خاطره هام زخم برداشته بود . .