از اول که دیدمش ذهنم سریع و بی مهابا شروع کرد به خوندنش با همون صدای همیشگی و همون لحنِ سه نفره و پر خاطره . . .

فقط چون هرموقع میبینمش حس شدید غرورِ بی جا میریزه تو دلم ، هرچی داریم از انقلاب داریم ، ختم جلسه ؛

چقدر انسان غم گون میشه که انسان های مناسب خیلی ناگهانی نامناسب میشن !؛

حسین،حسین شیرینه.. نوشتمت رو سینه.. خاصیتِ عشق اینه! مسیحایِ‌من!:)

یاعلی سَسلیَرَم ، عالَمَ غوغا سالارام؛

- محبوب من ما که توقع نداشتیم این دنیا ما را ناز کند، یا گرم در آغوش بگیرد فقط توقع بود که این قدر جگرمان را نسوزاند! محبوب من! عدالت یعنی هرچیزی، هرکسی، سرجای خودش باشد عدل این است که شما دردل ما باشید . . - محمد_صالح‌علاء

وقتشه که بریم سراغِ قسمت بعدی مکشوفات ، اینهمه تعلل جایز نیست . .

لایحه حجاب ، جامع ، بازدارنده و عملیاتی نیست ؛

- درد جون دادن ، همون سکانسیه که دوتا سرباز روبروی همدیگه ‌ان و اللهُ‌اعلم که دعای کدوم مادر میگیره ؛ درد جون دادن یعنی حس آخرین درد . درد جون دادن يعنی زیر پل روی کارتن رفتن ، درد جون دادن یعنی به خیالِ غذا با پیامبر رفتن و جهنمو دیدن . چی میکاهه از این درد و ادمیزادو میرسونه به رهایی ؟ به کجا باید رسید که موقع جون دادن حرف بزنیم از لذتش ؟ لذت جون دادن چه دوره بشرِ دوپا . [ کتابِ،مکشوفات ]

اینهمه سازگاری با احوالاتِ درهمِ این روزا با روحیاتِ لطیفِ ما نمیسازه هیچ جوره ! باید فاصله گرفت گاهی اوقات ، بری تجریش توی بازار قدیمی ، یه کافه پیدا کنی پشتِ دالانای اصلی . . دبشِ دبش ، بشینی گوش بدی به صدای ابتهاج و حین بستن چشمهات بگی چایی با پیاله بیارن برات و برداری کتابِ لحظه های گلابدره ایُ بشمری لحظه هاشو . بعدم چارقد بکشی جلوتر و به قصد توبه و استغفار جمع کنی کیف و کتابو بری سراغِ خریدن دونه و بعدشم یه راست پابوس آقا امامزاده صالح . واقعا چیه این احوالاتِ مخربِ ادما ؟؛ [ کتابِ،کنجِ‌آدم‌بودن ]

اضافه کنیم کتابِ " کنجِ آدم بودنُ " به این قفسه ی نانوشته ..

با این اوصاف پیش بریم باید هشتگ بزنم کتاب های هرگز تالیف نشده *