کوتاهش کنیم ، شبِ دوم محرم ماه ۱۴۴۵ .

هر بلایی سرتون میاد ، اعمال خودتونه . خدا مگه چی میرسه بهش بخواد شمارو بچزونه؟ آدم باید تو بلایا شکرگذار باشه ! سید الشهدا علیه السلام بلاش بالاترین بلاست ، اصلا در اصل بلای پیغمبر بوده ! یعنی پیغمبر رو دارن با این بلا امتحان میکنن . حالا به هر حال این بلا نازل شده ولی خدا به واسطه ی اون خیری عظیم رو به کل جهان تا زمان ظهور داده :) اما اصل استفاده از این بلا مثل اون شدنه ، سوز کشیدنه ، همرنگ امام حسین شدنه . . - حجت الاسلام عالی

" حسین رحمت الواسعه است ؛ " - حجت الاسلام عالی

تجربیات امشبُ اما مطلع نیستم که باید ببریم تو کتاب مکشوفات یا پارگراف کنیم و بذاریم اینجا که سوزِ دلامون بیشتر بشه ،

۳۴ دقیقه نوازش گوش رو از دست ندید :) * از همین حالا بابت صداهای اضافی عرضِ پوزش

میشه وقتی میرید هیئت ، سخنرانی گوش بدید ؟ امام حسین سرباز میخواد نه گریه کن و سینه زن .

تا کی باید گردن بکشیم و بگیم جاهل با لیدر فرق داره ؟

پیچیده شمیمت ، همه‌جا‌یِ تَن بی سَر . چون شیشه‌ٔ عطری که سرش گم شده باشد . . #با_روضه‌ی‌ِ‌حسین_نفس‌_تازه_میکنیم

- تشنگی هنوز کامل به کالبدم چیره نشده بود اما حسش میکردم . از مادرم پرسیدم سفاخانه کجاست و در جواب تنها گفت بیرونه ، برای من هم بیار ! بلند شدم بدون کیف و کفش . حرکت کردم سمت خروجی از خادمین هم جویا شدم و همان پاسخ را گرفتم البته با کمی اغراق ، که همینجاست . با خیالِ همینجا بودن برنگشتم تا کفش هایم را بردارم . از کنار پرده ی مشکی نگاه کردم و سقاخانه را با فاصله ای متوسط پیدا کردم . زمینِ موکت شده همانجا تمام شده بود و باقی راه خاک بود . نگاهی انداختم و قید تشنگی ام را زدم قصد کردم برگردم که یادِ تشنگی مادرم افتادم ؛ مرددشدم و با یک تصمیم ناگهانی پایم را روی زمینِ خاکی گذاشتم و حرکت کردم . آنطور نبود که تابه حال روی زمین خاکی راه نرفته باشم اما انگار چیزی مرا منع میکرد . قدم هایم را آرام و با احتیاط برداشتم ؛ سنگ ها پایم را می‌میدریدند. به سقاخانه رسیدم و بعد از گرفتن دو بطری آب بازگشتم . راه برگشت دردناک تر بود . موکت را که لمس کردم بازدمم حبس شد . زینبِ حسین -ع- چطور آنهمه خار مغیلان را رد کرده بود و ابو فاضل چطور غمِ نگاهِ کودکان تشنه ی آب را تحمل کرده بود ؟ . .

خب اومدم اعتراف کنم ، با تو دلم رو صاف کنم ؛

از گریه برای تو خوشم می آید :)