تو شیب گودال ، سرازیر شد حسین پیر شد حسین پیر شد

ظهر عاشورا محرم ۱۴۴۵ *

پرونده ی دهه ی اول رو با روایتِ ماه و آه ببندیم .

[ روایت ماه و آه ] گرد نشسته بودند و هم نوا با صدای حاج محمود ضرب دستشان روی سینه می‌نشست و دوباره دست بعدی حرکت می‌کرد و جای قبلی را پر . چشمه ی اشک یکی می‌جوشید و دیگری صدایش را بلند تر می‌کرد ، یکی آن وسط پر سوز تر میزد و یکی پر سوز تر می‌خواند . همه‌یشان اما زن بودند . اصلا عاشورا را زنان رقم زدند ، آنهم به واسطه ی شجاعت عمه جانشان . اصلا عاشورا از همانجا شروع شد که زینب -س- کاخ یزید را به رجز خانه ی خویش تبدیل کرد .

اصلا مارو چه به نشستن سر میزِ مدرسه ؟ مکتب حسین آدممان کرده و بس است ؛

محبوبِ‌من ، دوست داشتن شما قیمه نذری گرفتن است ؛

متاسفانه ، نکته سنجی خوب است و به جا ! بعضی چیزها شاید الان افراط به نظر بیاد ، ولی اسلامِ کامل همونه . مثل اینکه از بچگی برای بچتون جا بندازید که مچ پا و دستش رو باید بپوشونه .

[ روایت ماه و آه ] یک غذا بیشتر روی میز نمانده بود و نزدیک به ده نفری از خدام می‌شدیم که غذا نگرفته بودیم . از سمت آقایون کسی آمد و جویا شد که غذا اضافه داریم یا نه ، پاسخش را کمی مکدر دادیم و بلند شدیم بساط را جمع کنیم . هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که با ده بسته غذا برگشت و آنها را بی حرفِ پیش روی میز گذاشت . لبخندمان عمیق شد و رویمان شرمنده .