[ روزی چشم های کسی نجاتم خواهند داد ]

معطر کرده شب‌هایِ مرا با عطر ترتیلی زنـی که لانه کرده لای موهایش ابابیلی بگو به کاهنان اورشلیم، این زن فلسطین است. - حامد عسکری.

نگاهت کرد ، لبخند زد - ایول به اون چشمات نگاهش کرد ، بغض کرد + لعنت به اون چشماش

کاش انجمن اسلامی شریف اسمشو عوض کنه که انقدر زشت نشه . .

آدما ، امان از آدما . .

فردا چه دوره .

یک سری چیزها هست که نمیدانی مثل اینکه از دور چقدر زیبایی . .

فریاد دارم که برای امروز بزنم . . فریاد !

امروز ، اینجا ، بیت رهبری ! ۱۰.۸.۰۲

از شب قبل ، عجیب به دلم افتاده بود که نمی‌شود ، حسش میکردم که قرار نیست بروم . خون ، خون نداشته ام را می‌خورد . صبح ساعت شش روبروی مدرسه بودم با تمام کتاب های درسی و از کل وسایل هایم یک روسری ! بدون شناسنامه و پوشیه و دفترچه و رضایت نامه . تکاپوی بچه هارا میدیدم ، ولی به روی خودم نمی آوردم ، حسرت میرفت که در گلویم حلقه بزند . . نفس عمیق کشیدم و در جواب معاون مدرسه گفتم که یعنی اگر گریه کنم مرا می برید ؟ خندید چند نفری از بچه ها هنوز نیامده بودند و خانم معاون تلفن به دست دنبال تک تکشان می‌گشت . ناخودآگاه تلفن را قطع کرد و سمتم چرخید ، کمی نگاهم کرد و بعد بی حرف طرف اتاق مدیر رفت . بیخیال بلند شدم و رفتم بالا ، کتاب روانشناسی را گذاشتم و از سرمای کلاس پایین برگشتم . - میخوای بیای ؟ حسرت چند دقیقه ای می‌شد که در گلویم حلقه زده بود - میشه مگه ؟ کارت به اسم یکی دیگست ! - اره میشه ولی ریسک داره شاید رات ندن تو شایدم نبینن و بفرستنت بری تو نفس در سینه ام حبس شد - ریسکش برات مهم نیست ؟ میری ؟ حسرت هنوز در گلویم بود ، آنقدر که نمی‌توانستم حرف بزنم با سر جواب دادم که بله اشاره زد که تا کپی شناسنامه ی فرد قبلی را می‌گیرند برو و چادرت را بردار زمانی که سوار ون شدم تا زمان ورود به بیت تنها صحنه ایست که بخاطر دارم ، حیران ، تنها ، شگفت زده و مملو از لبخند . صدای مردم ، همراه با هم و تصویر مردی که در تمام زندگی ام ستایشش میکردم . . و بعد همه چیز سیاه شد ، من بودم و چادر دوستم که جلوی چشمانم را گرفته بود و چشمانی غرق بهت ! نمیدانم برای بار چندم بود که بهم اثبات شد اگر او بخواهد می‌شود . .

مرگ بر آمریکا یک شعار نیست ، بلکه یک خط مشی است . - رهبر معظم انقلاب