من توی نشان دادن احساساتم افتضاحم، که حتی اگه تموم دنیامو بهت بدم و باز تو فکر میکنی برام مهم نیستی.

قطع ارتباط به معنای شروع دشمنی بین من و تو نیست، من هنوزم دوست دارم شکوفایی تو رو ببینم ولی نه دیگه تو باغچه خودم

تنها تر از سکوتم و روشنتر از ستاره.

مگر شب در تاریخ سیاه خود چه افتخاری کسب کرده است که این همه ستاره بر سینه دارد . .

نزدیک صورتت میشم و به چشم هایی که بسته ای و کنارم خوابیدی نگاه میکنم، چشمام و میبندم و زیر گوشت زمزمه میکنم که چقدر خستم، و توان ادامه دادن ندارم، دوباره چشمام و باز میکنم و تورو میبینم که به صورتم زل زدی انگار داری قول هایی که به تو دادم و یاداوری میکنی پس ادامه میدم به خاطر قولی که بهت دادم...

سنگینم یه جوری انگار ساختنم با سیمان.

از وقتایی که حس بد اینقدر سنگینی میکنه که نمیتونم از جام بلند شم متنفرم.