خیره چشمانش با من گوید: کو چراغی که فروردین دلِ ما؟ هر که افسرد به جان، با من گفت: آتشی کو که بسوزد دلِ ما؟ #سهراب‌سپهری☕️🌱

باد نمناکِ زمان می‌گذرد، رنگ می‌ریزد از پیکر ما. خانه نقش فساد است به سقف، سرنگون خواهد شد بر سرِ ما. #سهراب‌سپهری☕️🌱

گاه می‌لرزد باروی سکوت: غول‌ها سر با زمین می‌سایند. پای در پیش مبادا بنهید، چشم‌هایم در رهِ شب می‌پایند! #سهراب‌سپهری☕️🌱

خیال دره و تنهایی دوازده در رگ او ترس. کشیده چشم به هر گوشه نقشِ چشمهٌ وَهم: ز هر شکافِ تن کوه خزیده بیرون ماری. به خشم از پس هر سنگ کشیده خنجر خاری. غروب پَر زده از کوه. به چشم گم شده تصویر راه و رهگذر. غمی بزرگ، پُر از وَهم به صخره‌ سار نشسته است. درون درهٌ تاریک سکوت، بند گسسته است. #سهراب‌سپهری☕️🌱

اهنگ بفرستم؟🙃✨

میفرستم🙏🏻💙😔