بخوان و پاک کن و نامِ خویش را بنویس به دفتر غزلم هرچه نقطه چین دارم…

“سکوت” و دیگر هیچ!

_هم حقه، هم نیس.._

و من، منی که امروزم را هدر داده ام به چه حقی می‌توانم فردا بخواهم…؟!

📪 پیام جدید برای تبادل اومدین ناشناس چنلم بله؛ ایدی بدم ؟ #دایگو

هنوز قهرما😔💔

📪 پیام جدید اره ممنون🙏🏻 @S_A_A_D_A_F #دایگو

”تمام تنم درد میکند، دست‌هایم، بازوهایم… انگار از جنگی تن‌به‌تن بازگشته‌ام! جنگ من با من، جنگ عقل و احساس، جنگ وجدان و دروغ… کاش یکی پیدا می‌شد و به من میگفت چه خبر شده و من در کدام لحظه‌ی زمان گیر افتاده‌ام. من… تنها… متوهم… خسته… نگران… عشق… گناه… زندگی… مرگ… نمی‌دانم چرا نمی‌توانم حتی بنویسم. نمی‌خواهم حتی تصویرم درون آیینه منعکس شود. نمی‌خواهم باشم… نمی‌خواهم بدانم… نمی‌خواهم ببخشم… از همه دلگیرم و بیشتر از همه از خودم… کاش خودم را می‌فهمیدم… کاش امروز این‌همه خسته نبودم

انقدر لرزش دستام بالاس؛ که نمیتونم چیزی تایپ کنم!

جدی میگم

بی تو در خلوت خود ، ازهـمه کـس بیزارم ســر بـه زانـوی غـم و تـا به سـحر بیــدارم خانـه ام ابـری و چـشمان دلـم ،اشـک آلـود چه کنم دست خودم نیست ، فـقط میبارم کاش میشد، که دراین غمـکده با من باشی  دست در دست تو ، از مـهر و وفـا بـگذارم سایه ی مـهرتو ، آرامش جـان اسـت عزیز! کاش در سـایـه ی تو ، روح و تـنم بسـپارم اینکه انـدوه من از قـند ، کمی قندتر اسـت چـون ز سـودای ِدل واله ی خـود سـرشارم من که با عـشـق تو، امـروز، زمینگیر شـدم دسـت مـهـری بـده ، از روی زمـین بـردارم چــاره ی درد من ازعـشق شفـا بخش بـده از غــم عـشـق تـو ، افـتـاده گــره در کـارم ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌

«عشق» در لحظه پدید می‌آید، «دوست‌داشتن»، در امتداد زمان. این، اساسی‌ترین تفاوت میان عشق و دوست‌داشتن است. عشق، معیارها را درهم می‌ریزد؛ دوست‌داشتن بر پایهٔ معیارها بنا می‌شود. عشق، ناگهان و ناخواسته شعله می‌کشد؛ دوست‌داشتن، از شناختن و خواستن سرچشمه می‌گیرد. عشق، قانون نمی‌شناسد؛ دوست‌داشتن، اوج احترام به مجموعه‌یی از قوانینِ عاطفی‌ست. عشق، فوران می‌کند _چون آتشفشان، شُرّه می‌کند _ چون آبشاری عظیم؛ دوست‌داشتن، جاری می‌شود _چون رودخانه‌‌ای بر بستری با شیب نرم. عشق، ویران‌کردنِ خویشتن است؛ دوست‌داشتن، ساختنی عظیم. از کتاب آتش بدون دود نوشتهٔ #نادر_ابراهیمی