درواقع سماعی یه چیزیه که با تکرار و تمرین آدم بهش مسلط میشه، اتفاقا خیلیا هم براش تمرینی نمیکنن، بعد قاعدتا نمیتونن انجامش هم بدن، وقتی عادت به یه چیزی میکنی، مثلا تقطیع کردن، و توش مهارت پیدا میکنی، دیگه احساس نیاز تسبت به روشهای دیگه نمیکنی برای همین هم دیگه نمیری سراغ تمرین کردن برای اون روشه. اینطوری میشه که دیگه نمیتونی انجامش بدی. خیلی سخت نگیرید، هرکسی توی عروض با یه روشی راحتتره..
ولی بهنظرم سماعی شدن ی بخشیش ذاتیه.
نه اینکه نشه بدون تمرین و تکرار توش مهارت پیدا کرد ولی اونی که ذاتا سماعی هست راحتتر و زودتر میتونه باهاش کنار بیاد و وزنارو به دست بیاره.
اره درسته. اما نه تو همهی بیتها.
چون مثلا من خودم. خیلی وقتا یه بیتو میخونم، اصلا فکر نمیکنم، مکث نمیکنم، همون احظه میفهمم وزنش چیه. یعنی غیرارادیه. اما تو خیلی از بیتای دیگه نه، تو اراده میکنی که با سماعی وزن یه بیتو بفهمی. گرچه که، همین حالت غیرارادی من هم با تکرار زیاد برام ایجاد شده، خود به خودی که برام به یه چیز غیرارادی تبدیل نشده...
